นำสืบ ต่อสู้ อย่างไร ตาม ป.พ.พ. มาตรา 437

**************

    ***คำพิพากษาฎีกาที่ ๒๖๕๙/๒๕๒๔ “ผู้ครอบครองตามความหมายของมาตรา ๔๓๗ หมายถึง ผู้ที่ใช้ยานพาหนะนั้นในฐานะเป็นผู้ยึดถือในขณะเกิดความเสียหาย หรือกล่าว อีกนัยหนึ่งหมายถึง ผู้ที่ได้ครอบครองยานพาหนะนั้นอยู่ในขณะเกิดเหตุ ซึ่งได้กำหนด ความหมายแคบกว่าความหมายของผู้เป็นเจ้าของ เพราะในบางกรณีผู้ที่เป็นเจ้าของ อาจจะไม่ได้เป็นผู้ครอบครองยานพาหนะนั้นในขณะที่ไปก่อให้เกิดความเสียหายขึ้นก็ได้ เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยมิได้อยู่หรือไปกับรถขณะเกิดเหตุ จำเลยจึงไม่เป็นผู้ครอบครอง หรือควบคุมดูแลยานพาหนะในขณะเกิดเหตุ”

      กล่าวโดยสรุปไม่ว่าจะเป็นเจ้าของหรือไม่ก็ตาม ต้องอยู่ที่ยานพาหนะในขณะเกิดเหตุจึงจะถือว่าเป็นผู้ครอบครอง กรณีเด็กนักเรียนซึ่งเป็นเจ้าของรถยนต์นั่งรถให้คนขับ ไปส่งโรงเรียน เด็กคนนั้นเป็นเจ้าของถือว่าเป็นผู้ครอบครอง แต่ไม่ใช่ผู้ควบคุม

คำพิพากษาฎีกาที่ ๓๐๗๖/๒๕๒๒ “เจ้าของรถไปดื่มสุรากับเพื่อนที่ปั้มน้ำมันแล้วเมา จึงเข้าไปนอนหลับในรถ ลูกจ้างปั้มน้ำมันขับรถไปส่งผู้ที่มาดื่มสุราโดยไม่ได้รับความยินยอมจากเจ้าของ แล้วไปเกิดเหตุ ถือไม่ได้ว่าขณะเกิดเหตุเจ้าของครอบครองหรือควบคุมดูแลรถ”

   *****เหตุยกเว้นความรับผิด มี ๒ กรณี ซึ่งฝ่ายยานพาหนะมีภาระพิสูจน์ หากไม่พิสูจน์ต้องรับผิด คือ ต้องพิสูจน์ว่าความเสียหายเกิดแต่เหตุสุดวิสัยหรือเกิดเพราะความผิดของผู้เสียหายเอง จะนำสืบว่าตนมิได้ประมาทเลินเล่อ หรือนำสืบเหตุอื่นก็ไม่ได้ อ้างว่าคนขับขับรถไม่เร็วก็ไม่ได้