เรื่องดอกเบี้ยในเรื่องเช็ค

          ให้จำหลักเกณฑ์ไว้ว่า    ในเรื่องเช็คกฎหมายไม่ได้ให้สิทธิผู้สั่งจ่ายที่จะเขียน

เรื่องเกี่ยวกับอัตราดอกเบี้ยลงในเช็คได้   แต่ไม่ใช่ว่าเช็คไม่มีการคิดดอกเบี้ยเลย

เช็คจะมีการคิดดอกเบี้ยได้ต่อเมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน  ซึ่งถือว่าลูกหนี้ตกเป็น

ผู้ผิดนัด  ตามมาตรา  224

            เพราะฉะนั้น   การคิดดอกเบี้ยในเช็ค  จะคิดได้นับแต่วันที่ธนาคารปฏิเสธ

จ่ายเงิน    ไม่ใช่วันที่ลงในเช็ค

          สรุป

          ดอกเบี้ยตามเช็คจะคิดได้ต่อเมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินในอัตราร้อยละ

7  ครึ่งต่อปี  ตามมาตรา  224  วรรคหนึ่ง  (ฎีกาที่  4686/2536 ,  41 - 42/2539)

            แต่อย่าไปจำสับสนกับอายุความฟ้องร้อง !

            ถ้าอายุความฟ้องผู้สั่งจ่าย  หรือผู้สลักหลังเช็ค  นั้น  จะนับจากวันที่เช็คถึงกำหนด   ก็คือ   วันที่ที่ลงในเช็ค

            สมมติ    เช็คลงวันที่  1  ก.พ.  2547  ผู้ทรงเอาเช็คไปขึ้นเงินกับธนาคาร  1  มี.ค. 2547

แล้วธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็ค    ดังนี้    อายุความฟ้องผู้สั่งจ่ายนับแต่วันที่  1  ก.พ.2547

สำหรับดอกเบี้ยร้อยละ  7  ครึ่งต่อปีนับแต่วันที่  1  มี.ค.  2547

                        ข้อยกเว้น

            กรณีที่มีการนำตั๋วเงินซึ่งลงวันที่ล่วงหน้าไปทำสัญญาขายลดตั๋วเงินกับธนาคาร 

ในสัญญาขายลดเช็คก็จะมีข้อสัญญาว่า  ถ้าเช็คที่นำมาขายลด  ตั๋วเงินที่นำมาขายลดนั้น

เรียกเก็บเงินไม่ได้   ผู้ขายยอมใช้เงินตามตั๋วแก่ธนาคารพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ  20  ต่อปี

ดังนี้   เวลาธนาคารนำคดีมาฟ้องต้องดูว่าธนาคารฟ้องตามสัญญาขายลดเช็ค  หรือฟ้องให้ชำระหนี้ตามเช็ค

            ถ้าฟ้องตามสัญญาขายลดเช็ค  อัตราดอกเบี้ยก็จะต้องเป็นไปตามอัตราที่ตกลงกันไว้

ในสัญญา  ไม่ใช่ร้อยละ  7  ครึ่งต่อปี  

ฎีกาที่  643/2522   จำเลยสั่งจ่ายเช็คแล้วนำไปขายลดแก่ธนาคาร  ปรากฏว่าจำเลยเป็นผู้สั่งจ่ายเช็คลงวันที่ล่วงหน้า   เช็คเรียกเก็บเงินไม่ได้   ธนาคารก็เป็นโจทก์ฟ้องผู้สั่งจ่ายให้รับผิดตามสัญญาขายลดเช็ค    ซึ่งสัญญาขายลดเช็คนั้นมีข้อตกลงกันว่า  ถ้าเช็คเรียกเก็บเงินไม่ได้   ผู้ขายลดเช็คก็ยอมชำระหนี้ตามเช็คให้แก่ธนาคารพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 14  ต่อปี

            จำเลยเถียงว่า  โจทก์มีสิทธิเรียกดอกเบี้ยจากจำเลยได้เพียงร้อยละ  7  ครึ่งต่อปี

            ศาลฎีกาตัดสินว่า    ตามคำฟ้องโจทก์หาได้ฟ้องจำเลยผู้สั่งจ่ายเช็คให้รับผิดใช้เงิน

ตามเช็คแก่โจทก์ไม่  แต่โจทก์ฟ้องให้จำเลยปฏิบัติตามสัญญาขายลดเช็คที่จำเลยซึ่งเป็น

ลูกค้าของโจทก์ทำกับโจทก์  ส่วนความรับผิดในเรื่องดอกเบี้ยนั้น  จำเลยได้ตกลงไว้ในสัญญา

ขายลดเช็คดังกล่าว  โดยชัดแจ้งว่า  จำเลยยอมรับผิดใช้ดอกเบี้ยอัตราร้อยละ  14  ต่อปี

จำเลยจึงต้องรับผิดชำระดอกเบี้ยอัตราร้อยละ  14  ต่อปี  ให้โจทก์ตามที่โจทก์เรียกร้อง

            เพราะฉะนั้น  ต้องดูให้ดีว่าตามรูปคดีโจทก์ฟ้องตามสัญญาไหน   ถ้าฟ้องให้จำเลย

รับผิดใช้เงินตามเช็ค  ดอกเบี้ยร้อยละ  7  ครั้งต่อปี

            ฎีกาที่  3567/2525   จำเลยที่  2  เป็นผู้สลักหลัง    จำเลยที่  1  ผู้สั่งจ่ายนำเช็คมาขายลดเช็ค    ซึ่งในสัญญาขายลดเช็คระบุอัตราดอกเบี้ยร้อยละ  14  ต่อปี

            กรณีตามฎีกานี้   โจทก์ซึ่งเป็นธนาคาร    ต้องแยก  2  กรณี   คือ

1.      ฟ้องผู้สั่งจ่ายซึ่งเป็นผู้ขายลดเช็คตามสัญญาขายลดเช็ค  อัตราดอกเบี้ยก็ต้อง

เป็นไปตามสัญญาขายลดเช็ค

            2.   ฟ้องผู้สลักหลัง  ซึ่งมิได้เป็นผู้ทำสัญญาขายลดเช็คก็ฟ้องให้รับผิดใช้เงินตามเช็ค

ดอกเบี้ยจึงอัตราร้อยละ  7  ครึ่งต่อปี