คำว่า  “บุคคลผู้ได้ตั๋วเงินไว้ในครอบครอง”   

คำ ๆ นี้ก็สืบเนื่องมาจากมาตรา  904   ผู้ทรงนั้นจะต้องมีตั๋วเงินไว้ในครอบครอง 

“ถ้าแสดงให้ปรากฏสิทธิด้วยการสลักหลังไม่ขาดสาย…ท่านให้ถือว่าเป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย”…

            เพราะฉะนั้น  บุคคลใดก็ตามที่มีตั๋วเงินไว้ในครอบครองในฐานผู้รับสลักหลัง

ก็คือได้รับโอนตั๋วเงินฉบับนั้นมาจะเป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายก็จะต้องพิสูจน์ให้เห็นว่า

ตนได้ตั๋วเงินนั้นไว้ในครอบครองโดยมีการสลักหลังติดต่อกันมาไม่ขาดสาย

            คำว่า  “การสลักหลังไม่ขาดสาย”  นั้น  หมายความว่าตั๋วเงินฉบับนี้มีการสลักหลังโอนติดต่อกันมาเป็นทอด  ๆ  จากผู้ทรงคนก่อน  ๆ  เป็นลำดับมาจนกระทั่งถึงผู้ทรงคนปัจจุบัน

            ตัวอย่าง

            นาย  A  ผู้สั่งจ่ายออกเช็คระบุชื่อนายหนึ่งเป็นผู้รับเงิน   นายหนึ่งก็สลักหลังและ

ส่งมอบเช็คชำระหนี้ให้นายสอง  แล้วนายสองก็สลักหลังและส่งมอบเช็คชำระหนี้ให้แก่นายสาม

กรณีนี้  นายสามก็เป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย  เพราะนายสามมีเช็คไว้ในครอบครอง

ในฐานผู้รับสลักหลัง  ตามมาตรา  904  และเป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายตามมาตรา

905  ด้วย  เพราะสามารถแสดงให้ปรากฏสิทธิด้วยการสลักหลังไม่ขาดสาย  ก็คือ  นายสาม

เขาสามารถพิสูจน์ให้เห็นได้ว่าเช็คฉบับนี้มีโอนติดต่อกันมาเป็นทอด ๆ  ตั้งแต่ผู้ทรงคนแรก

คือนายหนึ่ง  นายหนึ่งสลักหลังและส่งมอบเช็คให้นายสอง  นายสองสลักหลังและส่งมอบเช็ค

ให้นายสาม  อย่างนี้เราจึงถือว่า  นายสามเป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายตามมาตรา 905

            ข้อความว่า “แม้ถึงว่าการสลักหลังรายที่สุดจะเป็นสลักหลังลอย

ก็ตาม…”

การโอนตั๋วเงินชนิดระบุชื่อผู้รับเงินในมาตรา  917  วรรคหนึ่ง  บัญญัติว่า

“…ย่อมโอนให้กันได้ด้วยสลักหลังและส่งมอบ” 

เพราะฉะนั้น   ตั๋วเงินชนิดระบุชื่อผู้รับเงินเวลาจะโอนตั๋วนั้นต่อไปต้องปฏิบัติตามมาตรา  917  วรรคหนึ่ง  ก็คือ  โอนให้กันด้วยสลักหลังและส่งมอบ