 |
|
คดีผู้ใหญ่ห้ามปรามเด็กโดยละม่อม ฎีกาที่ 13/2444 (รพีพัฒนศักดิ์ เมื่อ 112 ปีที่แล้ว)
|
คดีผู้ใหญ่ห้ามปรามเด็กโดยละม่อม (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 13/2444) ************* คดีนี้เกิดขึ้นในงานวัดกิ่งแก้ว ตำบลบางพลีใหญ่ สมุทรปราการเมื่อ 112 ปีที่แล้ว เรื่องก็มีอยู่ว่า เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2442 วัดกิ่งแก้วได้จัดงานทอดกฐินขึ้น เมื่อเวลาดึก นายหงอได้ชกต่อยกับนายเริญ นายบุญกับนายหรี่ซึ่งเป็นญาติของนายเริญได้เห็นจึงได้ถือไม้วิ่งไล่ตามนายหงอไป เพื่อจะช่วยนายเริญ .. นายด้วง ซึ่งเป็นเจ้าของงานกับสมีไข่ซึ่งเป็นพระภิกษุในวัดนั้น (และเป็นจำเลยทั้งคู่ในคดีนี้) ได้ใช้ไม้ตีเพื่อห้ามปรามพวกที่กำลังทะเลาะวิวาทกันนั้น แต่ปรากฎว่าได้ตีหนักมือไปหน่อยจนนายหรี่ซึ่งเป็นพวกที่กำลังวิวาทได้ถึงแก่ความตาย ..ศาลชั้นต้น(ศาลอาญา) ตัดสินให้จำคุกนายด้วง 3 ปี ส่วนสมีไข่ซึ่งเป็นพระภิกษุนั้นจะนำความขึ้นกราบบังคมทูลต่อไป.. ..นายด้วงและสมีไข่(จำเลย) ได้ยื่นอุทธรณ์ว่า "ต้นเหตุแห่งการทะเลาะวิวาทเกิดขึ้นด้วยนายหงอ นายเริญ นายบุญ นายหรี่ วิวาทกัน...นายด้วงและสมีไข่เป็นเพียงเจ้าของงานและได้เข้าห้ามปรามการวิวาทนั้น โจทก์ควรฟ้องผู้ที่เป็นต้นเหตุแห่งการวิวาท แต่มาฟ้องร้องผู้ห้ามปรามจึงไม่สมควรขอให้ยกฟ้อง" ..ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า จำเลยไม่ได้กระทำความผิดและไม่ควรมีโทษ ..โจทก์ซึ่งเป็นพนักงานอัยการได้ยื่นฎีกา ว่าศาลอุทธรณ์ตัดสินไม่ตรงรูปความ ..ศาลฎีกาตัดสินว่า 2. ทางพิจารณาได้ความแล้วว่า นายด้วงและสมีไข่ได้ตีพวกวิวาทบ้างก็เพราะว่า ผู้วิวาทได้วิ่งถือไม้มา และไล่จับเพื่อจะห้ามปราม การที่ทำก็เป็นการธรรมดาของผู้หลักผู้ใหญ่ในที่นั้น ถึงแม้ว่าจะหนักแรงไปบ้างเล็กน้อย ก็เห็นได้ว่าไม่ได้ตั้งใจ ก็เรียกได้ว่าทำแต่โดยละม่อม เมื่อการที่ทำนั้นไปเป็นเหตุให้นายหรี่ถึงแก่ความตาย นายด้วงและสมีไข่ก็ไม่มีความผิด คดีนี้ตัดสินเมื่อวันที่ 7 เมษายน 2444 ซึ่่งมีผู้พิพากษาศาลฎีกาที่เป็นองค์คณะได้แก่... -รพีพัฒนศักดิ์ นับว่าเป็นคำพิพากษาฎีกาที่ทรงคุณค่ายิ่ง ที่พระองค์เจ้ารพีพัฒนศักดิ์ได้ร่วมตัดสินคดีนี้ด้วย และถือว่าเป็นคำพิพากษาที่มีเหตุผลเหมาะควรในยุคหนึ่งๆ
อ้างอิงที่มา : Turkjung Law |