คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3481/2537     

 
ป.อ. มาตรา 365 (2)

  
   จำเลยเข้าไปในบ้านของโจทก์โดยมีปืนเป็นอาวุธ เพื่อจะตกลงกับโจทก์เรื่องดำเนินกิจการต้มหอยแล้วปล่อยให้มีกลิ่นเหม็นนับว่าเป็นการเข้าไปโดยมีเหตุอันสมควร แม้จะมีปืนติดตัวไปด้วยก็ไม่ทำให้การเข้าไปนั้นกลับไม่มีเหตุอันสมควรอันจะเป็นความผิดฐานบุกรุกแต่อย่างใด

  
________________________________

  
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกเข้าไปในบ้านของโจทก์และใช้อาวุธปืนจ้องยิงโจทก์ให้ถึงแก่ความตาย จำเลยได้กระทำไปตลอดแล้วแต่ไม่บรรลุผล เพราะมีผู้ขัดขวางปัดอาวุธปืนและแย่งอาวุธปืนไปได้ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80, 365

 
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีมีมูล ให้ประทับฟ้อง

 
จำเลยให้การปฏิเสธ

 
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 365 ประกอบด้วยมาตรา 362 จำคุก 6 เดือน ปรับ 10,000 บาทโทษจำคุกเห็นสมควรรอไว้มีกำหนด 1 ปี หากไม่ชำระค่าปรับให้บังคับตามมาตรา 29, 30 ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยก

 
โจทก์และจำเลยอุทธรณ์

 
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องในข้อหาบุกรุกด้วยนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

 
โจทก์ฎีกา

 
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า โจทก์กับจำเลยบ้านอยู่ใกล้กัน โจทก์ดำเนินกิจการต้มหอยและมีโรงต้มหอยอยู่ใกล้หน้าบ้านโจทก์และจำเลย จำเลยให้โจทก์หยุดกิจการต้มหอยเพราะมีกลิ่นเหม็น แต่โจทก์ไม่ยอม จำเลยจึงได้แจ้งต่อเทศบาลเมืองหาดใหญ่ให้ดำเนินการกับโจทก์ ทางเทศบาลเมืองหาดใหญ่ได้แจ้งคำเตือนไปยังโจทก์ โจทก์จึงหยุดดำเนินกิจการต้มหอย

 
พิเคราะห์แล้ว ที่โจทก์ฎีกาว่า พยานโจทก์เบิกความสอดคล้องกันฟังได้ว่าจำเลยเข้าไปในบ้านของโจทก์โดยมีปืนเป็นอาวุธ เนื่องจากต้องการจะตกลงกับโจทก์เรื่องปล่อยให้เปลือกหอยมีกลิ่นเหม็นซึ่งถือได้ว่าไม่มีเหตุอันสมควร จึงเป็นความผิดฐานบุกรุกนั้นเห็นว่า ฎีกาโจทก์ดังกล่าวยอมรับข้อเท็จจริงว่า จำเลยเข้าไปในบ้านโจทก์ เนื่องจากต้องการจะตกลงกับโจทก์ เรื่องปล่อยให้เปลือกหอยส่งกลิ่นเหม็น แม้จำเลยจะได้เข้าไปในบ้านโจทก์จริง การที่เข้าไปก็เพื่อจะตกลงเรื่องที่โจทก์ดำเนินกิจการต้มหอยแล้วทำให้เปลือกหอยส่งกลิ่นเหม็น การเข้าไปเช่นนี้นับว่ามีเหตุอันสมควร การมีปืนติดตัวไปด้วยหรือไม่ ไม่เป็นข้อสำคัญ เมื่อการเข้าไปโดยมีเหตุอันสมควรแล้ว แม้จะมีปืนติดตัวไปด้วย ก็ไม่ทำให้การเข้าไปนั้นกลับไม่มีเหตุอันสมควร อันจะเป็นความผิดฐานบุกรุก ฉะนั้นแม้จำเลยจะกระทำอย่างที่โจทก์ฎีกา ก็ไม่ทำให้จำเลยมีความผิดฐานบุกรุกศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น

 
พิพากษายืน

    
(ก้าน อันนานนท์ - ไพศาล รางชางกูร - อัครวิทย์ สุมาวงศ์)

หมายเหตุ

 ความผิดฐานบุกรุกเคหสถานตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 364 ที่เป็นปัญหาขึ้นศาลส่วนใหญ่ คือ จำเลยเข้าไปในเคหสถานหรือบ้านโจทก์โดยมีเหตุอันสมควรหรือไม่ หากเข้าไปโดยมีเหตุอันสมควรจำเลยก็ไม่มีความผิดฐานบุกรุกตามมาตรานี้

 
 เหตุอันสมควร คืออะไร เป็นปัญหาข้อเท็จจริงที่จะต้องพิจารณาตามพฤติการณ์ที่เกิดขึ้นในแต่ละคดี ซึ่งอาจจะมีความเห็นแตกต่างกันว่าสมควรหรือไม่สมควร เช่น คดีนี้ ศาลชั้นต้นเห็นว่าพฤติการณ์ที่จำเลยเข้าไปในบ้านของโจทก์โดยมีอาวุธปืนติดตัวไปด้วย แม้จะเข้าไปเพื่อต้องการจะเจรจากับโจทก์เรื่องปล่อยให้เปลือกหอยมีกลิ่นเหม็นก็ถือว่าไม่มีเหตุอันสมควร แต่ศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาเห็นตรงกันข้ามว่า พฤติการณ์ดังกล่าวนับว่าเหตุอันสมควรโดยให้เหตุผลทำนองว่าให้พิจารณาถึงการเข้าไปเสียก่อนว่าเข้าไปโดยมีเหตุอันสมควรหรือไม่หากเข้าไปโดยมีเหตุอันสมควรเสียแล้ว แม้จะมีอาวุธปืนติดตัวไปด้วยก็ไม่ใช่สาระสำคัญ ซึ่งผู้เขียนเห็นพ้องด้วยเพราะการพิจารณาความผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362-365 นั้นต้องพิจารณาทีละขั้นตอนว่าการกระทำของจำเลยเข้าข่ายองค์ประกอบตามความผิดมาตรา 362-364 แล้วหรือไม่ อันจะต้องพิจารณาเฉพาะตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 362-364 เท่านั้น มิใช่นำพฤติการณ์ตาม (1) ถึง (3)ของมาตรา 365 มาเป็นข้อบ่งชี้เพราะมาตรา 365 เป็นเพียงบทบัญญัติที่ทำให้จำเลยต้องรับโทษหนักขึ้น มิใช่บทบัญญัติที่แสดงถึงองค์ประกอบของความผิดฐานบุกรุก ดังนั้น คดีนี้ศาลฎีกาจึงวินิจฉัยว่าการมีปืนติดตัวไปด้วยไม่เป็นข้อสำคัญ เพราะศาลฎีกาพิจารณาในเบื้องแรกแล้วว่า เหตุที่จำเลยเข้าไปในบ้านของโจทก์ก็เนื่องจากเข้าไปเพื่อจะตกลงเรื่องที่โจทก์ดำเนินกิจการต้มหอยแล้วทำให้เปลือกหอยส่งกลิ่นเหม็น อันเป็นการเข้าไปโดยมีเหตุอันสมควรแม้จำเลยจะมีอาวุธปืนติดตัวไปด้วย ก็ไม่ทำให้การเข้าไปนั้นกลับไม่มีเหตุอันสมควร

 
  วรวิทย์  ฤทธิทิศ

จำนวนผู้เข้าเยี่ยมชม : 828 ครั้ง