ข้อสังเกต

      สําหรับเรื่องอายุความในการเรียกร้องสิทธิต้องแยกแยะว่าโจทก์ฟ้องจำเลยในมูลละเมิดหรือมูลประกันวินาศภัย ซึ่งในบางคดีโจทก์ผู้เสียหายฟ้องจำเลยที่ ๑ ผู้ละเมิด และจำเลยที่ ๒ ผู้รับประกันภัยค้ำจุนจำเลยที่ ๑ มาในคดีเดียวกัน
 

อ้างอิง : วิชา ตัวแทน (อ.ธีรวัฒน์ ไตรวารี) เนติฯ สมัยที่ ๗๔

มาตราเชื่อมโยง

      มาตรา ๒๙๕ *** (ออกสอบ ข้อ ๖ ปี ๒๕๔๘) ข้อความจริงอื่นใด นอกจากที่ระบุไว้ในมาตรา ๒๙๒ ถึง ๒๙๔ นั้น เมื่อเป็นเรื่องเท้าถึงตัวลูกหนี้ร่วมกันคนใดก็ย่อมเป็นไปเพื่อคุณและโทษแต่เฉพาะแก่ลูกหนี้คนนั้น เว้นแต่จะปรากฏว่าขัดกับสภาพแห่งหนี้นั้นเอง 

          ความที่ว่ามานี้ เมื่อจะกล่าวโดยเฉพาะก็คือว่าให้ใช้แก่การให้คำบอกกล่าวการผิดนัด การที่หยิบยกอ้างความผิด การชำระหนี้อันเป็นพ้นวิสัยแก่ฝ่ายลูกหนี้ร่วมกันคนหนึ่ง กำหนดอายุความหรือการที่อายุความสะดุดหยุดลง และการที่สิทธิเรียกร้องเกลื่อนกลืนกันไปกับหนี้สิน 

         คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๘๕๓๓/๒๕๔๒ จำเลยที่ ๑ ต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหายในมูลละเมิดซึ่งมีอายุความ ๑ ปี นับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึ่งต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๔๔๘ วรรคหนึ่ง ส่วนจำเลยที่ ๒ ต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหายตามสัญญาประกันวินาศภัย ซึ่งมีอายุความ ๒ ปี นับแต่วันวินาศภัยตามมาตรา ๘๘๒ วรรคหนึ่ง

         แสดงว่าอายุความฟ้องจำเลยทั้งสองสามารถแยกออกจากกันได้ อีกทั้งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๒๙๕ บัญญัติให้เรื่องอายุความ เป็นคุณหรือเป็นโทษเฉพาะแก่ลูกหนี้คนนั้น ฉะนั้น การฟ้องให้จำเลยที่ ๑ รับผิดในมูลละเมิดจึงขาดอายุความ ๑ ปีย่อมเป็นคุณเฉพาะแก่จำเลยที่ ๑ ไม่เกี่ยวข้องกับ การฟ้องให้จำเลยที่ ๒ รับผิดตามสัญญาประกันวินาศภัยซึ่งมีอายุความ ๒ ปี นับแต่วัน วินาศภัย

        คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๕๑๙๘/๒๕๕๘ โจทก์ผู้รับประกันภัยฟ้องเรียกร้องค่าเสียหายเอาแก่จำเลยที่ ๑ ผู้ทําละเมิดและจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๔ ผู้ค้ำประกันความเสียหายในการปฏิบัติงานของจำเลยที่ ๑ ในฐานะที่โจทก์เป็นผู้รับช่วงสิทธิของ ส. ผู้เอาประกันภัยตามสัญญาค้ำประกันความ เสียหายที่จำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๔ ทําไว้กับ ส. มิได้ฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนเอาแก่จำเลย ที่ ๒ ถึงที่ ๔ ตามสัญญาประกันภัยหรือตามกรมธรรม์ประกันภัย สิทธิเรียกร้องสําหรับความรับผิดตามสัญญาค้ำประกันความเสียหายดังกล่าวไม่มีกฎหมายบัญญัติ เรื่องอายุความฟ้องร้องไว้โดยเฉพาะ จึงมีกําหนดอายุความ ๑๐ ปีตาม ป.พ.พ. มาตรา ๑๙๓/๓๐ โจทก์ฟ้องคดีนี้ยังไม่เกิน ๑๐ ปี จึงไม่ขาดอายุความ

         คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๖๒๖/๒๕๓๖ ผู้ต้องเสียหายจากการกระทําละเมิดสามารถฟ้องให้จำเลยซึ่งเป็นผู้รับ ประกันภัยของผู้กระทําละเมิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนได้โดยตรงตาม ป.พ.พ. มาตรา ๘๘๗ เมื่อโจทก์ซึ่งเป็นผู้รับประกันภัยของผู้ต้องเสียหายเข้าชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้ต้องเสียหายแล้ว ย่อมเข้ารับช่วงสิทธิจากผู้ต้องเสียหาย ฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนจากจำเลยได้ในนามของโจทก์เองตาม ป.พ.พ. มาตรา ๒๒๖ และ ๘๘๐ และ กรณีเช่นนี้เป็นการฟ้องโดยอาศัยมูลหนี้ตามสัญญาประกันภัยค้ำจุนต้องใช้อายุความ ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๘๘๒ คือ ๒ ปี นับแต่วันวินาศภัย จะนําอายุความละเมิด ตามมาตรา ๔๔๘ มาใช้บังคับไม่ได้