คำพิพากษาฎีกาที่ ๓๓๘๒/๒๕๓๐ โจทก์เช่าแผงตลาดจากบริษัท ฐ อยู่ก่อนที่จําเลยที่ ๒ จะซื้อที่ดินที่ตั้งแผงจากบริษัท ฐ. เมื่อจําเลยที่ ๒ ซื้อมาแล้วก็ขายฝากให้แก่บริษัท ค. ไปในวันเดียวกัน กรรมสิทธิ์ในที่ดินและสิ่งก่อสร้างย่อมตกเป็นของผู้รับซื้อฝาก ซึ่งรับโอนไปทั้งสิทธิและหน้าที่ของผู้ให้เช่าแผงเดิมด้วย จําเลยที่ ๒ จึงไม่มีสิทธิบอกเลิกการเช่ากับโจทก์ และโจทก์ยังมีสิทธิอยู่ในแผงของตนต่อไป เมื่อจําเลยทั้งสองให้คนงานล้อมรั้ว ปิดกั้นแผงทำให้ลูกค้าไม่เข้าซื้อสินค้าของโจทก์ จึงเป็นการทำละเมิดต่อโจทก์ โจทก์ย่อมมี อํานาจฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจําเลยทั้งสองได้

       คำพิพากษาฎีกาที่ ๒๒๐๘/๒๕๕๙ จําเลยที่ ๒ ทำสัญญาเช่าที่ดินพิพาทจากนางกัญจนา โดยจดทะเบียนการเช่ามีกําหนด ๓๐ ปี แล้วจําเลยที่ ๒ สร้างบ้านบนที่ดินที่เช่านั้น ต่อมานางกัญจนาจดทะเบียนโอนขายที่ดินพิพาทแก่จําเลยที่ ๑ สัญญาเช่าที่ดินระหว่างจําเลยที่ ๒ กับนางกัญจนาเจ้าของที่ดินเดิมจึงไม่ระงับไปตาม มาตรา ๕๖๙ แม้จําเลยที่ ๑ จะเป็นภริยาของจําเลยที่ ๒ ก็ตาม เมื่อโจทก์เป็นผู้รับโอนที่ดินพิพาทมาจากจําเลยที่ ๑ โดยการซื้อฝาก โจทก์ก็ต้องรับโอนสิทธิการเช่าที่ดินพิพาทของจําเลยที่ ๒ ที่เหลือมาด้วยเช่นเดียวกัน

       จําเลยที่ ๑ จดทะเบียนทำสัญญาขายฝากกับโจทก์ฉบับแรกระบุว่าขายฝากเฉพาะที่ดิน ต่อมาจําเลยที่ ๑ ทำสัญญาขายฝากฉบับที่ ๒ โดยไม่จดทะเบียนกับโจทก์ระบุว่าจําเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของที่ดินดังกล่าวพร้อมสิ่งปลูกสร้างในที่ดิน จําเลยที่ ๑ ขายฝากทั้งที่ดินและบ้านที่ปลูกสร้างบนที่ดินโดยราคาที่ขายฝากและสินไถ่แตกต่างจากสัญญาขายฝาก ฉบับแรกซึ่งเป็นสาระสําคัญ ซึ่งถือได้ว่าโจทก์กับจําเลยที่ ๑ ตกลงทำสัญญาขายฝากกันใหม่ แต่สัญญาขายฝากฉบับที่ ๒ มิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่สัญญาฉบับที่ ๒ นี้ จึงตกเป็นโมฆะตาม ป.พ.พ. มาตรา ๔๕๖ วรรคหนึ่งและมาตรา ๔๙๑ ส่วนข้อตกลงที่โจทก์ทำกับจําเลยทั้งสองตามสัญญาฉบับที่ ๒ ที่ว่าหากจําเลยที่ ๑ ไม่ไถ่คืนในกําหนด จําเลยทั้งสองตกลงขนย้ายทรัพย์สินและบริวารออกจากอาคารที่เช่า ให้โจทก์มีอํานาจเข้าไปในอาคารและขนย้ายทรัพย์สินของจําเลยที่ ๑ ออกไปนั้น เป็นเรื่องเกี่ยวเนื่องมาจากสัญญาขายฝากที่โจทก์กับจําเลยที่ ๑ ทำกันเอง เป็นข้อตกลงต่อท้ายสัญญาขายฝากอันถือเป็นส่วนหนึ่งของสัญญาขายฝาก บันทึกข้อตกลงต่อท้ายสัญญานี้จึงตกเป็นโมฆะเช่นเดียวกันและไม่มีผลให้สัญญาเช่าของจําเลยที่ ๒ ที่ทำกับนางกัญจนาระงับไป โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่ และเรียกค่าเสียหายจากจําเลยทั้งสอง และไม่มีสิทธิขอให้จําเลยที่ ๒ เพิกถอนสัญญาเช่าได้