ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๕

ในคดีอาญา ถ้า มิได้ฟ้อง และ ได้ตัว ผู้กระทำความผิด มายังศาล ภายในกำหนด ดังต่อไปนี้ นับแต่ วันกระทำความผิด เป็นอันขาดอายุความ
(๑) ยี่สิบปี สำหรับความผิด ต้องระวางโทษ ประหารชีวิต จำคุกตลอดชีวิต หรือ จำคุกยี่สิบปี
(๒) สิบห้าปี สำหรับความผิด ต้องระวางโทษ จำคุก กว่าเจ็ดปี แต่ยังไม่ถึงยี่สิบปี
(๓) สิบปี สำหรับความผิด ต้องระวางโทษ จำคุก กว่าหนึ่งปีถึงเจ็ดปี
(๔) ห้าปี สำหรับความผิด ต้องระวางโทษ จำคุก กว่าหนึ่งเดือนถึงหนึ่งปี
(๕) หนึ่งปี สำหรับความผิด ต้องระวางโทษ จำคุก ตั้งแต่หนึ่งเดือนลงมา หรือ ต้องระวางโทษอย่างอื่น
ถ้า ได้ฟ้อง และ ได้ตัว ผู้กระทำความผิด มายังศาลแล้ว ผู้กระทำความผิด หลบหนี หรือ วิกลจริต และ ศาลสั่งงดการพิจารณาไว้ จนเกินกำหนด ดังกล่าวแล้ว นับแต่ วันที่หลบหนี หรือ วันที่ศาลสั่งงดการพิจารณา ก็ให้ถือว่า เป็นอัน ขาดอายุความ เช่นเดียวกัน

ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๖
ภายใต้บังคับ มาตรา ๙๕ ในกรณีความผิด อันยอมความได้ ถ้า ผู้เสียหาย มิได้ร้องทุกข์ ภายใน สามเดือน นับแต่ วันที่รู้เรื่องความผิด และ รู้ตัวผู้กระทำความผิด เป็นอัน ขาดอายุความ

กฎหมายกำหนดเวลาโดยคำนึงถึงความร้ายแรงของการกระืำทำผิด หากเป็นความผิดที่ร้ายแรงกฎหมายจะกำหนดระวางโทษไว้สูง คดีที่มีระวางโทษสูง อายุความฟ้องร้องจะยาวกว่าคดีที่มีระวางโทษต่ำ อายุความยาวที่สุดคือ  20 ปี และลดหลั่นลงมาตามลำดับและสิ้นที่สุด 8 คือ 1 ปี โดยเริ่มนับอายุความตั้งแต่วันกระทำความผิด (ปอ. 95)

ถ้าเป็นความผิดอันยอมความได้ และผู้เสียหายมิได้ร้องทุกข์ภายในสามเดือนนับตั้งแต่รู้่เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำผิด ก็เป็นอันขาดอายุความ (ปอ. 96)