“ กฎหมายตามแบบพิธี” หมายถึง กฎหมายที่ออกมาโดยวิธีบัญญัติกฎหมาย ไม่ต้องคำนึงว่ากฎหมายนั้นเข้าลักษณะเป็นกฎหมายตามเนื้อความหรือไม่ ตัวอย่างเช่น พระราชบัญญัติงบประมาณประจำปี ซึ่งแม้ว่าจะเป็น “ พระราชบัญญัติ” เป็นกฎหมาย แต่ก็ไม่มีลักษณะเป็นกฎหมายตามเนื้อความแต่ประการใด เพราะไม่ใช่กฎข้อบังคับกำหนดความประพฤติของบุคคล ซึ่งผู้ใดฝ่าฝืนจะได้รับผลร้ายหรือถูกลงโทษ การที่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 มาตรา 179 กำหนดให้งบประมาณแผ่นดินประจำปีต้องตราขึ้นเป็นพระราชบัญญัติ ก็เพื่อจะให้ผ่านการพิจารณาของรัฐสภาอย่างเดียวกับพระราชบัญญัติอื่นๆ เท่านั้น นอกจากนี้ กรณีที่สำคัญๆ รัฐสภาก็ได้ถวายคำแนะนำ และยินยอมให้พระมหากษัตริย์ทรงตราพระราชบัญญัติ ซึ่งเป็นเรื่องของฝ่ายบริหารโดยแท้ เช่น พระราชบัญญัติว่าด้วยระเบียบบริหารราชการแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2476 พระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวงกรมต่างๆ เป็นต้น พระราชบัญญัติทั้งสองนี้ก็เป็น “ กฎหมายตามแบบพิธี” แต่หาได้เป็น “ กฎหมายตามเนื้อความ” ไม่ เพราะไม่ใช่เป็นข้อบังคับของรัฐที่กำหนดความประพฤติของมนุษย์ ซึ่งผู้ฝ่าฝืนจะได้รับผลร้ายหรือถูกลงโทษแต่ประการใด
|
