มาตรา ๖๐  “ผู้ใดเจตนาที่จะกระทำต่อบุคคลหนึ่ง แต่ผลของการกระทำเกิดแก่อีกบุคคลหนึ่งโดยพลาดไป ให้ถือว่าผู้นั้นกระทำโดยเจตนาแก่บุคคลซึ่งได้รับผลร้ายจากการกระทำนั้น แต่ในกรณีที่กฎหมายบัญญัติให้ลงโทษหนักขึ้น เพราะฐานะของบุคคลหรือเพราะความสัมพันธ์ระหว่างผู้กระทำกับบุคคลที่ได้รับผลร้าย มิให้นำกฎหมายนั้นมาใช้บังคับเพื่อลงโทษผู้กระทำให้หนักขึ้น”
               ตามมาตรานี้ ให้ถือว่าเป็นเจตนาใหม่นอกเหนือจากเจตนาโดยประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล  แต่ผู้กระทำจะต้องไม่เล็งเห็นผล เพราะถ้าหากเล็งเห็นผลได้แล้วก็รับผิดตามมาตรา ๕๙
เจตนาโดยผลของกฎหมายในบทบัญญัติมาตรา ๖๐ เรียกว่าการกระทำโดยพลาดเป็นการโอนเจตนาของผู้กระทำที่มีต่อบุคคลแรก ไปยังบุคคลที่ได้รับผลร้ายนั้น
             การกระทำโดยพลาด คือการกระทำไม่ถูกสิ่งที่เป็นเป้าหมายแห่งการกระทำ แต่กลับไปถูกเป้าหมายอื่นโดยพลาดไป แต่ต้องเป็นเป้าหมายประเภทเดียวกัน ก็คือคนกับคน(อาจรวมถึงสิทธิที่คนนั้นมีอยู่ด้วย) ทรัพย์กับทรัพย์   ซึ่งถ้าหากเป็นการกระทำต่อคนแต่พลาดถูกทรัพย์ก็เป็นความผิดหลายฐาน, กรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท และผลร้ายต้องเกิดกับบุคคลที่สามด้วย ซึ่งเป้าหมายแรกพลาดไปและเป้าหมายอื่นที่ไม่ประสงค์ก็ไม่ได้รับผลร้ายนั้นด้วย เช่นนี้ไม่ใช่การกระทำโดยพลาด