มีอยู่ด้วยกันหลายอย่าง โดยแบ่งประเภทการล้มละลายออกเป็น 3 ประเภท คือ มาตรา 7 มาตรา 11 และ มาตรา 13
มาตรา 7 คือ การล้มละลายอย่างสมบูรณ์ซึ่งลูกหนี้สามารถยื่นคำร้องต่อศาลโดยสมัครใจหรือถูกเจ้าหนี้ยื่นคำร้องโดยลูกหนี้ไม่สมัครใจและไม่คัดค้านก็ได้
มาตรา 11 การฟื้นฟูกิจการเป็นมาตรการที่สำคัญมากที่สุดและกิจการต่าง ๆ โดยบริษัทขนาดใหญ่ในตลาดหุ้นยื่นเรื่องให้ใช้มาตรานี้มากที่สุดเพื่อขจัดเจ้าหนี้พักโดยอัตโนมัติ
เป้าหมายของมาตรานี้คือ การเปิดโอกาสให้ภาคธุรกิจสามารถฟื้นตัวกลายเป็นธุรกิจที่มี ศักยภาพดำเนินการต่อไปได้ กรณีตัวอย่าง เช่น บริษัทห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของอเมริกา ชื่อ มาซี่ มีสำนักงานใหญ่ที่นิวยอร์ก ได้ยื่นคำร้องขอฟื้นฟูกิจการ ของกฏหมายล้มละลาย เพื่อจะได้พักชำระหนี้ชั่วคราว ณ วันที่ยื่นคำร้องและสามารถดำเนินกิจการต่อไปได้ ในเวลาเพียงสองสัปดาห์ มาซี่ก็ได้รับเงินกู้ก้อนใหม่ในนามของผู้ฟื้นฟูกิจการเจ้าหนี้ เป็นจำนวน 600 ล้านเหรียญ มาหมุนเวียนให้กิจการดำเนินต่อไปได้
มาตรา 13 ใช้สำหรับบุคคลผู้มีหนี้สินล้นพ้นตัว แต่ไม่เกิน 100,000 หรือ 35,000 ในกรณีที่มีหลักทรัพย์ค้ำประกัน เช่น บ้าน มาตรานี้ลูกหนี้มีเวลา สามถึงห้าปีในการขอผ่อนโดยใช้รายได้ในปัจจุบัน ที่ได้รับจนครบเวลาที่ยื่นเรื่องร้องขอต่อศาล ซึ่งมักจะไม่เกินห้าปีหลังจากนั้น กฏหมายนี้ถือว่าหนี้ที่เหลือนั้นเป็นอันยกไป
เป้าหมายของมาตรานี้คือเปิดช่องให้ปัจเจกบุคคลที่มีหนี้สินล้นพ้นตัวได้มีโอกาสตั้งต้นชีวิตใหม่
|
