โดยหลักได้กล่าวไว้แล้วว่า  ในเรื่องตั๋วเงินนั้นบุคคลจะต้องรับผิดก็ต่อเมื่อเป็นบุคคลที่ได้ลงลายมือชื่อในตั๋วเงินตามมาตรา  900

            กฎหมายจะบัญญัติไว้เป็นพิเศษในกรณีที่ไม่ได้ลงลายมือชื่อในตั๋วเงินแต่ต้องรับผิด  

คือ

            มาตรา  1008   ซึ่งมีกรณีที่แม้เจ้าของลายมือชื่อไม่ได้ลงลายมือชื่อในตั๋วเงินด้วยตนเอง แต่กฎหมายบัญญัติให้มีผลเท่ากับเจ้าของลายมือชื่อได้ลงลายมือชื่อในตั๋วเงิน   แยกเป็น 3 กรณี

            กรณีแรก 

            เจ้าของลายมือชื่อมอบอำนาจให้บุคคลอื่นลงลายมือชื่อของเจ้าของลายมือชื่อนั้น

            ตั๋วเงินจะมีลักษณะพิเศษแตกต่างกับสัญญาชนิดอื่น ๆ  อยู่ประการหนึ่ง  ก็คือ  ในเรื่องตั๋วเงินนั้นอาจมีการมอบอำนาจให้ลงลายมือชื่อแทนกันได้

                        ตัวอย่าง

                        นายแดงมอบอำนาจให้นายดำ  ลงลายมือชื่อของนายแดง   อย่างนี้  เป็นไปตามบทบัญญัติในมาตรา  1008   ผลก็ถือได้ว่า   ตัวเจ้าของลายมือชื่อนั้นได้ลงลายมือชื่อแล้ว

                        แต่ถ้าเป็นเรื่องมอบอำนาจให้บุคคลอื่นลงลายมือชื่อของเขาเองในฐานะกระทำการแทน   อย่างนั้นเป็นเรื่องของมาตรา  901  เรื่องตัวการตัวแทน

            กรณีที่สอง 

            เจ้าของลายมือชื่ออยู่ในฐานเป็นผู้ต้องตัดบท

          หมายความว่า   เจ้าของลายมือชื่อที่ถูกบุคคลอื่นปลอมลายมือชื่อ  หรือว่าลงโดยปราศจากอำนาจ    แต่ปรากฏว่าเจ้าของลายมือชื่อได้มีพฤติการณ์อย่างใดอย่างหนึ่งให้บุคคลภายนอกหลงเชื่อว่า  ลายมือชื่อที่ลงในตั๋วเงินนั้นเป็นของตน   หรือหลงเชื่อว่าเป็นลายมือชื่อที่ได้ลงไว้โดยได้รับมอบอำนาจจากตน   กรณีเช่นนี้   ต้องดูข้อเท็จจริงเป็นเรื่อง  ๆ  ไป

            เช่น    อาจเป็นกรณีที่รู้เห็นเป็นใจให้ผู้อื่นปลอมลายมือชื่อของตน  อย่างนี้   ก็ถือว่า   เจ้าของลายมือชื่อนั้นเป็นบุคคลซึ่งอยู่ในฐานเป็นผู้ต้องตัดบท    กฎหมายปิดปากห้ามมิให้ยกเรื่องลายมือชื่อปลอมขึ้นเป็นข้อต่อสู้

            กรณีที่สาม                     

                        เจ้าของลายมือชื่อถูกผู้อื่นเอาลายมือชื่อของตนไปลงในตั๋วเงินโดยปราศจากอำนาจ   แต่เจ้าของลายมือชื่อนั้นได้ให้สัตยาบัน 

            เช่น   มีผู้อื่นไปลงลายมือชื่อของนาย  ก. ในเช็ค   แล้วธนาคารตรวจดูสงสัยก็สอบถาม  นาย ก.  บังเอิญ  นาย ก. ทราบว่าคนที่ลงลายมือชื่อนั้นเป็นหลานของตนเกรงว่าจะถูกแจ้งความดำเนินคดี   จึงยืนยันไปว่า  ลายมือชื่อนั้นตนได้มอบอำนาจให้หลานลงลายมือชื่อแทน  ดังนี้  เท่ากับเป็นการให้สัตยาบัน    เจ้าของลายมือชื่อนั้นก็จะต้องรับผิดตามบทบัญญัติในมาตรา  1008  วรรคสอง