ย่อตัวบท ซื้อขาย,เช่าทรัพย์,เช่าซื้อ

ม.454 การที่คู่กรณีให้คำมั่นไว้ก่อนว่าจะซื้อหรือจะขายนั้น มีผลเมื่ออีกฝ่ายหนึ่ง ได้บอกกล่าวความจำนงว่าจะทำการซื้อขายนั้นให้สำเร็จตลอดไป และคำบอกกล่าวนั้นได้ไปถึงบุคคลผู้ให้คำมั่นแล้ว

ว.2 ถ้าในคำมั่นมิได้กำหนดเวลาไว้ ท่านว่าบุคคลผู้ให้คำมั่นจะกำหนดเวลาพอสมควร ให้อีกฝ่ายหนึ่งตอบกลับมาว่าจะทำการซื้อขายให้สำเร็จตลอดไปหรือไม่ ถ้าไม่ตอบมาภายในกำหนดเวลา คำมั่นซึ่งได้ให้ไว้เป็นอันไร้ผล

ม.456 การซื้อขายอสังหาฯถ้ามิได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่เป็นโมฆะ รวมถึงซื้อขายเรือมีระวางตั้งแต่ 5 ตันขึ้นไป ทั้งซื้อขายแพและสัตว์พาหนะด้วย

ว.2 อนึ่งสัญญาจะซื้อจะขายหรือคำมั่นในการซื้อขายทรัพย์สินตามที่ระบุในวรรค1 ถ้ามิได้ ทำเป็นหนังสือลงลายมือชื่อฝ่ายผู้ต้องรับผิดเป็นสำคัญ หรือได้วางประจำ หรือชำระหนี้บางส่วนแล้ว ท่านว่าจะฟ้องร้องบังคับคดีหาได้ไม่

ว.3 ตามว.2 ให้ใช้บังคับถึงสัญญาซื้อขายสังหาริมทรัพย์ซึ่งตกลงซื้อขายกันมีราคา 20,000 บาทหรือกว่านั้นขึ้นไปด้วย

ม.458 กรรมสิทธิ์ในทรัพย์สิน ย่อมโอนไปยังผู้ซื้อ ตั้งแต่ขณะเมื่อได้ทำสัญญาซื้อขายกัน

ม.459 ถ้าสัญญาซื้อขายมีเงื่อนไขหรือเงื่อนเวลา กรรมสิทธิ์ยังไม่โอนไปจนกว่าการจะได้เป็นไปตามเงื่อนไขหรือเงื่อนเวลานั้น

ความรับผิดเพื่อชำรุดบกพร่อง

ม. 473 ผู้ขายไม่ต้องรับผิดเพื่อความชำรุดบกพร่องในกรณีดังต่อไปนี้ (1) ถ้าผู้ซื้อได้รู้อยู่แล้วแต่ในเวลาซื้อขายว่ามีความชำรุดบกพร่อง หรือควรจะรู้

(2) ถ้าความชำรุดบกพร่องนั้นเป้นอันเห็นประจักษ์แล้วในเวลาส่งมอบ  (3) ถ้าทรัพย์สินนั้นได้ขายทอดตลาด

ม. 474 ห้ามมิให้ฟ้องเมื่อพ้นหนึ่งปี นับแต่เวลาที่ได้พบเห็นความชำรุดบกพร่อง

ความรับผิดในการรอนสิทธิ

ม. 475 หากมีบุคคลใดมารบกวนขัดสิทธิของผู้ซื้อในอันจะครองทรัพย์สินโดยปกติสุข เพราะบุคคลนั้นมีสิทธิเหนือทรัพย์สินนั้นในเวลาซื้อขายก็ดี เพราะผู้ขายก็ดี ท่านว่าผู้ขายจะต้องรับผิด

ม. 479 ถ้าทรัพย์สินซึ่งซื้อขายกันหลุดไปจากผู้ซื้อทั้งหมดหรือบางส่วน เพราะเหตุแห่งการรอนสิทธิก็ดี หรือตกอยู่ในบังคับสิทธิอย่างใดเป็นเหตุให้เสื่อมราคา หรืออเสื่อมประโยชน์ก็ดี ท่านว่าผู้ขายต้องรับผิด

ข้อสัญญาว่าจะไม่ต้องรับผิด

ม. 485 ข้อสัญญาว่าจะไม่ต้องรับผิด ไม่คุ้มผู้ขายในผลของการอันผู้ขายกระทำไปเอง หรือผลแห่งข้อความจริงอันผู้ขายรู้อยู่แล้วและปิดบังเสีย

เรื่อง ขายฝาก

ม.491 ขายฝาก คือสัญญาซื้อขายซึ่งกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินตกไปยังผู้ซื้อ โดยมีข้อตกลงว่าผู้ขายอาจไถ่ทรัพย์นั้นคืนได้

ม.492 กรณีที่มีการไถ่ทรัพย์สินซึ่งขายฝากภายในเวลาที่กำหนดในสัญญาหรือภายในเวลาที่กฎหมายกำหนด หรือผู้ไถ่ได้วางทรัพย์อันเป็นสินไถ่ต่อสำนักงานวางทรัพย์ภายในกำหนดเวลาไถ่ โดยสละสิทธิถอนทรัพย์ที่ได้วางไว้

ให้ทรัพย์สินซึ่งขายฝากตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ไถ่ตั้งแต่เวลาที่ผู้ไถ่ได้ชำระสินไถ่ หรือวางทรัพย์อันเป็นสินไถ่

ม.494 ห้ามมิให้ไถ่ทรัพย์สินที่ขายฝากเมื่อพ้นกำหนดดังนี้ (1)10 ปี สำหรับอสังฯ และ (2) 3 ปีสำหรับ สังหาฯ นับแต่เวลาซื้อขาย

ม.496 กำหนดเวลาไถ่อาจทำสัญญาขยายได้ แต่รวมกันแล้วถ้าเกินมาตรา 494 ให้ลดลงมาเป็นกำหนดตามม.494 คือ 10 ปี สำหรับอสังฯ และ 3 ปีสำหรับ สังหาฯ

ว.2 การขยายเวลาไถ่ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้รับไถ่ แต่ถ้าเป็นทรัพย์สินที่ต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่  ห้ามมิให้ยกการขยายเวลาไถ่เป็นข้อต่อสู้บุคคลภายนอกผู้ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทนโดยสุจริตและได้จดทะเบียนสิทธิแล้ว

เว้นแต่จะได้นำหลักฐานเป็นหนังสือดังกล่าวไปจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่

ม.497(2) ท่านห้ามมิให้ใช้สิทธิไถ่ทรัพย์สินซึ่งขายฝากเมื่อพ้นเวลาดังต่อไปนี้ (1)ถ้าเป็นอสังหาริมทรัพย์ กำหนด 10 ปีนับแต่ซื้อขาย (2)ถ้าเป็นสังหาริมทรัพย์ กำหนด 3 ปีนับแต่ซื้อขาย

ม.499 สินไถ่ ถ้าไม่ได้กำหนดกันไว้เท่าใด ให้ไถ่ตามราคาที่ขายฝาก

ว.2. ถ้าปรากฏในเวลาไถ่ว่าสินไถ่หรือราคาที่ขายฝากที่กำหนดสูงกว่าราคาขายฝากที่แท้จริงเกินอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ให้ไถ่ตามราคาขายฝากที่แทนจริงรวมประโยชน์ตอบแทนร้อยละ 15 ต่อปี

ม.502 บุคคลผู้ไถ่ย่อมได้รับคืนไปโดยปลอดสิทธิใด ๆ ซึ่งผู้ซื้อเดิมหรือทายาทหรือผู้รับโอน ก่อให้เกิดขึ้นก่อนเวลาไถ่

ว.2 การเช่าทรัพย์สินที่อยู่ในระหว่างการขายฝากอันได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่แล้ว การเช่นนั้นหากมิได้ทำขึ้นเพื่อจะให้เสียหายแก่ผู้ขายฝาก กำหนดเวลาการเช่าเหลืออยู่เพียงใดก็คงให้สมบูรณ์ แต่มิให้เกินกว่า 1 ปี

เรื่อง เช่าทรัพย์

ม.537 เช่าทรัพย์ คือสัญญาซึ่งบุคคลหนึ่งเรียกว่าผู้ให้เช่า ตกลงให้บุคคลอีกคนหนึ่งเรียกว่าผู้เช่า ได้ใช้หรือได้รับประโยชน์ในทรัพย์สินอย่างใดชั่วระยะเวลาอันมีจำกัด และผู้เช่าตกลงจะชำระค่าเช่า

ม.538* เช่าอสังฯถ้ามิได้ทำเป็นหนังสือลงลายมือชื่อฝ่ายที่ต้องรับผิดเป็นสำคัญ จะฟ้องร้องบังคับคดีหาได้ไม่ ถ้าเช่าเกินกว่า 3 ปี หรือตลอดอายุผู้เช่าหรือผู้ให้เช่า หากมิได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ จะฟ้องร้องบังคับกันได้เพียง 3 ปี

ม.544 ทรัพย์สินซึ่งเช่านั้น ผู้เช่าจะให้เช่าช่วงหรือโอนสิทธิของตนไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนให้แก่บุคคลภายนอกไม่ได้ เว้นแต่ได้ตกลงกันไว้ในสัญญาเช่า ถ้าฝ่าฝืน ผู้ให้เช่าบอกเลิกสัญญาได้

หน้าที่และความรับผิดชอบผู้ให้เช่า

ม.549 การส่งมอบทรัพย์สินที่เช่าก็ดี ความรับผิดของผู้ให้เช่าในกรณีชำรุดบกพร่องและรอนสิทธิก็ดี  ผลแห่งสัญญาว่าจะไม่ต้องรับผิดก็ดี เหล่านี้ ให้นำบทบัญญัติว่าด้วยการซื้อขายมาใช้บังคับโดยอนุโลม

หน้าที่และความรับผิดชอบผู้เช่า

ม.552  ผู้เช่าจะใช้ทรัพย์สินที่เช่าเพื่อการอย่างอื่นนอกจากประเพณีนิยม หรือที่ได้กำหนดไว้ในสัญญามิได้

ม.554 ถ้าผู้เช่าฝ่าฝืนข้อสัญญา ผู้ให้เช่าจะบอกกล่าวให้ผู้เช่าปฏิบัติให้ถูกต้องก็ได้ ถ้าผู้เช่าละเลยไม่ปฏิบัติตาม ผู้ให้เช่าบอกเลิกสัญญาได้

ม.560 ถ้าผู้เช่าไม่ชำระค่าเช่า ผู้ให้เช่าจะบอกเลิกสัญญาเสียก็ได้

ว.2 แต่ถ้าค่าเช่าพึงส่งเป็นรายเดือนหรือกว่านั้น ผู้ให้เช่าต้องบอกกล่าวแก่ผู้เช่าก่อนว่าจะให้ชำระค่าเช่าภายในเวลาใด ซึ่งพึงกำหนดอย่างน้อย 15 วัน

ความระงับแห่งสัญญาเช่า

ม.565 การเช่าถือสวนหรือนานั้น ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเช่า 1 ปี

ม.566 ถ้ากำหนดเวลาเช่าไม่ปรากฏ คู่สัญญาฝ่ายใดจะบอกเลิกสัญญาต้องบอกกล่าวอีกฝ่ายหนึ่งให้รู้ตัวก่อนชั่วกำหนดเวลาชำระค่าเช่าระยะหนึ่งเป้นอย่างน้อยแต่ไม่จำเป็นต้องถึง 2 เดือน

ม.569 สัญญาเช่าอสังฯย่อมไม่ระงับไปเพราะเหตุแห่งการโอนกรรมสิทธิ์ ทรัพย์สินซึ่งให้เช่า

ว.2 ผู้รับโอนย่อมรับไปทั้งสิทธิและหน้าที่ของผู้โอนซึ่งมีต่อผู้เช่านั้นด้วย

ม.570 เมื่อสิ้นสัญญาเช่า ถ้าผู้เช่ายังครองทรัพย์อยู่และผู้ให้เช่ารู้แล้วไม่ทักท้วง ถือว่าคู่สัญญาได้ทำสัญญาใหม่ต่อไปไม่มีกำหนดเวลา

เรื่อง เช่าซื้อ

ม.572 เช่าซื้อ คือสัญญา ซึ่งเจ้าของเอาทรัพย์สินออกให้เช่า และให้คำมั่นว่าจะขายทรัพย์สินนั้น หรือจะให้ทรัพย์สินนั้นตกเป็นสิทธิของผู้เช่า โดยมีเงื่อนไขที่ผู้เช่าได้ใช้เงินจำนวนเท่านั้นเท่านี้คราว

ว.2 สัญญาเช่าซื้อ ถ้าไม่ได้ทำเป็นหนังสือ เป็นโมฆะ

ม.573 ผู้เช่าซื้อจะบอกเลิกสัญญาในเวลาหนึ่งเวลาใดก็ได้ ด้วยการส่งมอบทรัพย์สินคืนแก่เจ้าของ

ม.574 ในกรณีผิดนัดไม่ใช้เงิน2 คราวติด ๆ กัน หรือกระทำผิดสัญญาในข้อที่เป็นส่วนสำคัญ เจ้าของทรัพย์สินจะบอกเลิกสัญญาเสียก็ได้

บรรดาเงินที่ได้ใช้มาแล้วนั้นให้ริบเป็นของเจ้าของทรัพย์สิน และเจ้าของทรัพย์สินชอบที่จะกลับเข้าครอบครองทรัพย์สินนั้นด้วย

ว.2 ในกรณีกระทำผิดสัญญาเพราะผิดนัดไม่ใช้เงินในคราวที่สุดนั้น เจ้าของทรัพย์สิน ชอบที่จะริบบรรดาเงินที่ได้ใช้มาแต่ก่อน และกลับเข้าครองทรัพย์สินได้ ต่อเมื่อระยะเวลาใช้เงินได้พ้นกำหนดไปอีกงวดหนึ่ง