กรณีศึกษา : การแก้ไขคำฟ้องกับความผิดพลาดของทนายความโจทก์
    ทนายโจทก์บรรยายจำนวนเงินผิดพลาด มาขอแก้ไขคำฟ้อง
    ซึ่งกรณีแก้ไขตาม ม.180 มีหลักอยู่ 3 ประการ คือ มีเหตุสมควร
    แก้เรื่องปัญหาความสงบฯ และข้อผิดพลาด/ผิดหลงเล็กน้อย
    ตามฎีกาที่อ้างขอแก้ไขจำนวนเงินที่แตกต่างถึง 7 เท่า จึงเป็น
    การแก้ไขที่ไม่เข้าข้อยกเว้น เป็นความผิดพลาดในการทำคดี
-
              การแก้ไขคำฟ้อง ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง
มาตรา 180 บัญญัติว่า “การแก้ไขคำฟ้องหรือคำให้การที่
คู่ความเสนอต่อศาลไว้แล้วให้ทำเป็นคำร้องยื่นต่อศาลก่อนวันชี้สอง
สถานหรือก่อนวันสืบพยานไม่น้อยกว่า 7 วัน ในกรณีที่ไม่มีการชี้สอง
สถาน เว้นแต่มีเหตุอันสมควรที่ไม่อาจยื่นคำร้องได้ก่อนนั้นหรือ
เป็นการขอแก้ไขในเรื่องที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน
หรือเป็นการแก้ไขข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือข้อผิดหลงเล็กน้อย” แสดง
ว่ากฎหมายจำกัดระยะเวลาการยื่นคำร้องไว้ โจทก์ก็รับในฎีกาว่ายื่น
คำร้องขอแก้ไขคำฟ้องล่วงเลยกำหนดระยะเวลาดังกล่าว ส่วนที่อ้าง
ตามคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องว่าสาเหตุเกิดจากความผิดพลาดของทนาย
โจทก์ที่ไม่ตรวจสอบและโจทก์เพิ่งตรวจพบว่าโจทก์พิมพ์ตัวเลขจำนวน
เงินในคำขอท้ายฟ้องผิดพลาดนั้น ปรากฏว่าโจทก์ยื่นคำฟ้องวันที่ 17
มกราคม 2550 ศาลชั้นต้นนัดไกล่เกลี่ย ให้การแก้ข้อหาและสืบพยาน
วันที่ 3 เมษายน 2550 โจทก์และทนายโจทก์มีเวลาตรวจสอบ
คำฟ้อง 76 วัน ซึ่งเป็นเวลานานประกอบกับโจทก์เป็นสถาบันการเงิน
ย่อมมีความระมัดระวังเรื่องจำนวนเงินจึงไม่มีเหตุอันสมควรที่ไม่อาจ
ยื่นคำร้องได้ก่อนนั้น ทั้งตัวเลขจำนวนเงินทุกตัวเลขแตกต่างกันเห็นได้
ชัดเจนและมีผลต่างของจำนวนเงินถึง 1,884,471.91 บาท ย่อมมี
ผลให้จำเลยต้องรับผิดเพิ่มขึ้นถึง 7 เท่า ของคำพิพากษาศาลชั้นต้น
หากให้แก้ไขได้เท่ากับมีผลต่อมาให้ต้องเปลี่ยนแปลงผลแห่งคดีใน
ข้อสาระสำคัญ จึงมิใช่เป็นการแก้ไขข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือข้อผิดหลง
เล็กน้อย โจทก์ไม่มีสิทธิยื่นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้อง ส่วนกรณีที่โจทก์ขอ
ให้แก้ไขคำพิพากษานั้น เห็นว่า ศาลอุทธรณ์ภาค 1 ได้วินิจฉัยเหตุผล
ไว้โดยละเอียดแล้วว่าที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินตาม
สำนวนในคำขอท้ายฟ้องเป็นไปตามความประสงค์ของโจทก์จึงเป็น
การวินิจฉัยชี้ขาดในกรอบแห่งกระบวนพิจารณาแล้ว มิใช่เป็นข้อผิดพลาด
เล็กน้อยหรือข้อผิดหลงเล็กน้อยอื่น ๆ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณา
ความแพ่ง มาตรา 143 วรรคหนึ่ง ที่โจทก์จะขอให้แก้ไขได้
-
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2454/2555