“ มาตรา 147 ผู้ใดเป็นเจ้าพนักงาน มีหน้าที่ซื้อ ทา จัดการหรือรักษาทรัพย์ใด เบียดบังทรัพย์นั้นเป็นของตน หรือเป็นของผู้อื่นโดยทุจริต หรือโดยทุจริตยอมให้ผู้อื่นเอาทรัพย์นั้นเสีย ต้องระวางโทษจาคุกตั้งแต่ห้าปีถึงยี่สิบปี หรือจาคุกตลอดชีวิต และปรับตั้งแต่สองพันบาทถึงสี่หมื่นบาท ”

กลุ่มให้รับสินบนสุจริตมิชอบ อยู่ในหมวด 143,144,147,157,200,202,167 ซึ่งเป็นกลุ่มให้สินบน

มาตรา 147 เคยออกข้อสอบ เกี่ยวกับความเป็นลูกจ้างเกี่ยวกับการรับราชการที่จะยักยอกทรัพย์ มีองค์ประกอบ คือ ความเป็นเจ้าพนักงาน มีหน้าที่ซื้อ ทา จัดการหรือรักษาทรัพย์ใด ส่วนที่ไม่มีตรงนี้คือ ไม่มีหน้าที่ขาย ไม่ใช่เป็นหน้าที่ของเจ้าพนักงานตามมตรา 147 ขายก็ต้องเป็นระเบียบจัดซื้อจัดจ้าง ระเบียบว่าด้วยการขายทรัพย์สินของราชการ ซึ่งไม่เกี่ยวกับมาตรา 147

มาตรา 147 ถ้าเป็นข้าราชการมีหน้าที่ครอบครองดูแลรักษาทรัพย์ใด ต้องรักษาทรัพย์นั้นตลอดทั้งกระบวนการ อย่างเช่นว่า มีหน้าที่ดูแลรักษารถยนต์ ก็มีหน้าที่ดูแลรักษาน้ามันแม้จะไม่ได้บอกว่าต้องดูแลรักษาน้ามันด้วย ไม่ต้องดูแลรักษาขยะในรถด้วย ไม่ต้องดูแลรักษามือจับรถยนต์ด้วย ถ้าเป็นข้าราชการก็ถือว่ามีหน้าที่ๆต้องดูแลรักษารถยนต์รวมตลอดถึงทรัพย์ที่ว่า

ตัวอย่าง ฎีกา 1092/2505 จาเลยเป็นผู้คุมตรี มีหน้าที่ควบคุมดูแลนักโทษและยังมีหน้าที่ขับรถยนต์ของเรือนจาด้วย พัศดีเรือนจาให้จาเลยเอารถยนต์ของเรือนจาไปบรรทุกแกลบ จาเลยก็ขับไป ย่อมถือว่าจาเลยมีหน้าที่ต้องดูแลรักษารถยนต์ ตลอดถึงน้ามันรถยนต์ด้วย เมื่อจาเลยเบียดบังเอาน้ามันในรถยนต์ จึงเป็นความผิดตาม มาตรา 147

และให้เปรียบเทียบกับเรื่องลูกจ้างรายวันมีหน้าที่ขับรถเหมือนกัน แล้วรถยนต์ก็มีน้ามัน ถ้าเอาน้ามันไปก็ผิดลักทรัพย์เพราะไม่มีหน้าที่ครอบครองรถยนต์หรือน้ามันในรถยนต์เพราะเป็นลูกจ้างรายวัน

 ฎีกาประชุมใหญ่ 229/2510 จาเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างรายวันของเทศบาลนครกรุงเทพ มีหน้าที่ขับรถยนต์ของเทศบาล ฯ บรรทุกคนงานไปทาการล้างท่อและซ่อมท่อระบายน้า จาเลยที่ 2 เป็นคนล้างท่อและซ่อมท่อ จาเลยมีหน้าที่เพียงดูแลรักษารถยนต์และน้ามันเท่านั้น….

ทีมา www.LawDD.net