คำพิพากษาฎีกาที่ ๒๖๑๓/๒๕๕๓ (โมฆะกรรม มาตรา ๑๕๐)

 ตาม พรบ. ล้มละลายฯ มาตรา ๙๐/๖๐ วรรคสอง มีความหมายว่า ผลของคำสั่งเห็นชอบด้วยแผนมีผลเฉพาะตัวลูกหนี้ในคดีฟื้นฟูกิจการเท่านั้นที่หลุดพ้นจากหนี้ที่มีอยู่ก่อนวันที่ศาลมีคำสั่งเห็นชอบด้วยแผน แล้วมาผูกพันตามหนี้ที่กำหนดไว้ในแผนฟื้นฟูกิจการ ส่วนบุคคลอื่นซึ่งต้องร่วมรับผิดกับลูกหนี้จะต้องรับผิดเช่นไร ก็เป็นไปตามกฎหมายต่างๆ ซึ่งว่าด้วยความรับผิดของบุคคลในทางแพ่ง ดังนี้ ในส่วนตัวลูกหนี้ย่อมได้รับการปลดเปลื้องความรับผิดในส่วนที่ขาดโดยผลของกฎหมายฟื้นฟูกิจการ แต่ในส่วนผู้ค้ำประกัน   หลุดพ้นความรับผิดก็เมื่อหนี้นั้นระงับสิ้นไปตาม ปพพ. มาตรา ๖๙๘ การที่แผนฟื้นฟูกิจการกำหนดให้      ผู้ค้ำประกันหลุดพ้นความรับผิดไปเสียทีเดียวย่อมเป็นการขัดต่อ พรบ.ล้มละลายฯ มาตรา ๙๐/๖๐ วรรคสอง อันเป็นกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ข้อกำหนดดังกล่าวจึงตกเป็นโมฆะตาม ปพพ. มาตรา ๑๕๐ จำเลยที่ ๑ – ที่ ๔ ผู้ค้ำประกันจึงไม่หลุดพ้นความรับผิดในหนี้ส่วนที่ยังขาด