"ในกรณีทีมีการยื่นฟ้งคดีต่อศาลแพ่งหรือศาลอาญา และคดีนั้นเกิดขึ้นนอกเขตของศาลแพ่งหรือศาลอาญา ศาลแพ่งหรือศาลอาญาแล้วแต่กรณีอาจใช้ดุลพินิจยอมรับพิจารณาพิพากษาหรือมีคำสั่งโอนคดีไปยังศาลยุติธรรมอื่นที่มีเขตอำนาจ"่

หลักกฎหมาย

๑. เมื่อศาลใช้ดุลพินิจรับคดีไว้พิจารณาพิพากษาแล้วจะมีคำสั่งโอนคดีไม่ได้ภายหลังใช้ดุลพินิจรับไว้แล้ว ซึ่งเป็นคดีกลุ่มที่เกิดนอกเขตอำนาจ มาตรา ๑๖ วรรค๓ พระธรรมนูญศาลยุติธรรม (คดีที่เกิดในเขตอำนาจเป็นอำนาจศาลอยู่แล้ว) ...

๖. ศาลรับฟ้องคดีอาญามาไต่สวนมูลฟ้อง มีคำสั่งว่าคดีไม่มีมูล เป็นคำสั่งที่ศาลใช้ดุลพินิจพิจารณาในเนื้อหาของคดี เกี่ยวกับประเด็นของคดี ถ้ากรณีเป็นคดีอาญาซึ่งอัตราโทษอย่างสูง มีโทษจำคุกไม่เกิน ๓ ปี หรือปรับไม่เกิน หกหมื่นบาท หรือทั่งจำทั้งปรับ โจทก์จะต้องอุทธรณ์ตามบทบัญญัติว่าด้วยลักษณะอุทรธรณ์ฎีกา ป.วิ.อ. มาตรา ๑๗๐ ประกอบมาตรา ๑๙๓ ทวิ ซึ่งคดีดังกล่าว ต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง เพราะเป็นคดีอาญาซึ่งอัตราโทษอย่างสูง มีโทษจำคุกไม่เกิน ๓ ปี หรือปรับไม่เกิน หกหมื่นบาท หรือทั่งจำทั้งปรับ (ฝ่ายจำเลย ไม่มีสิทธิอุทธรณ์ได้ คำพิพากษาของศาลไม่กระทบสิทธิจำเลย คำสั่งคดีไม่มีมูล)

๗. ถึงแม้เป็นคดีอาญาซึ่งอัตราโทษอย่างสูง มีโทษจำคุกไม่เกิน ๓ ปี หรือปรับไม่เกิน หกหมื่นบาท หรือทั่งจำทั้งปรับ ถ้าศาลไต่สวนมูลฟ้องแล้ว มีคำสั่งไม่รับฟ้องไว้พิจารณา เพราะไม่อยู่ในเขตอำนาจของศาล หรือ คำสั่งไม่อนุญาตให้เลื่อนคดีในชั้นพิจารณา หรือคำสั่งให้งดสืบพยาน 
คำสั่ง หรือคำพิพากษาใด มิใช่เป็นการอุทธรณ์โต้แย้งข้อเท็จจริงในเนื้อหาแห่งคำฟ้องที่จะต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 193 ทวิ (ฎ๑๔/๒๕๓๗) หรือ เป็นการอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงที่มิได้เกี่ยวกับประเด็นแห่งคดี จึงไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 ทวิ (ฎ ๑๙๒๗/๒๕๓๗) ผลไม่ต้องห้ามอุทธรณ์คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาล นั้น