๒) “คำรับสารภาพของผู้ถูกจับว่าตนได้กระทำความผิด ห้ามมิให้รับฟังเป็นพยานหลักฐาน”

ห้ามรับฟังเฉพาะถ้อยคำรับสารภาพเท่านั้น แต่ไม่ห้ามรับฟังถ้อยคำอื่นๆ
ฎีกาที่ ๑๘๔๙/๒๕๕๕ แม้ ป.วิ.อ. มาตรา ๘๔ วรรคท้ายจะบัญญัติห้ามมิให้นำคำรับสารภาพในชั้นจับกุมเป็นพยานหลักฐานก็ตาม แต่ข้อความอื่นซึ่งเป็นข้อเท็จจริงที่ปรากฏในคำให้การรับสารภาพนั้น กฎหมายมิได้ห้ามมารับฟังเสียทีเดียว มิฉะนั้นแล้วคงไม่ต้องทำบันทึกการจับกุมและสอบถามคำให้การของผู้ถูกจับไว้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๘๔ วรรคสาม

ข้อสังเกต
ก) ถ้อยคำอื่นๆ ที่จะรับฟังได้นั้น ต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขที่ว่า เจ้าพนักงานต้องแจ้งสิทธิแก่ผู้ถูกจับก่อน ไม่ว่าจะเป็นสิทธิที่ผู้ถูกจับจะให้การหรือไม่ให้การอย่างไรก็ได้ และถ้อยคำของผู้ถูกจับอาจใช้เป็นพยานหลักฐานในการพิจารณาคดีได้ตามมาตรา ๘๔ วรรคหนึ่ง (๒) หรือสิทธิของผู้ถูกจับตามที่กำหนดไว้ในมาตรา ๗/๑ หากเจ้าพนักงานไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขดังกล่าว มีผลไม่อาจรับฟังถ้อยคำนั้นๆ ได้เลย เพราะเป็นพยานหลักฐานที่เกิดขึ้นโดยมิชอบตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๒๒๖ (ฎีกาที่ ๘๑๔๘/๒๕๕๑)

ข) ในกรณีที่บุคคลซึ่งให้ถ้อยคำไม่ใช่ผู้ถูกจับ เช่น เจ้าพนักงานตำรวจเชิญตัวมาสอบข้อเท็จจริงโดยยังไม่มีการแจ้งข้อหาและทำบันทึกการจับกุม เจ้าพนักงานก็ไม่จำต้องแจ้งสิทธิก่อน ตามฎีกาที่ ๑๔๑๘/๒๕๕๓ (กล่าวไว้แล้วในมาตรา ๑๓๔/๔)