ตามมาตรา ๒ (๑๓) ให้ความหมายของคำว่า “ที่รโหฐาน” หมายถึง ที่ต่างๆ ซึ่งมิใช่ที่สาธารณสถาน ดังนั้น ที่รโหฐานจึงหมายถึง สถานที่ใดๆ ซึ่งประชาชนไม่มีความชอบธรรมที่จะเข้าไปได้ เช่น อาคารบ้านพักอาศัยส่วนตัว หรือสถานประกอบการขณะหยุดให้บริการ ตามฎีกาที่ ๒๙๑๔/๒๕๓๗ (เรื่องนี้กล่าวไว้บางส่วนในบทนิยามมาตรา ๒ (๑๓))
ฎีกาที่ ๒๙๑๔/๒๕๓๗ โรงค้าไม้มีรั้วรอบขอบชิดและนอกจากใช้เป็นสถานประกอบการค้าแล้ว ยังใช้เป็นที่พักอาศัยด้วย ในยามที่โรงค้าไม้หยุดดำเนินกิจการภายในบริเวณโรงค้าไม้ ไม่ว่าจะเป็นด้านหน้าหรือด้านหลังย่อมไม่ใช่สาธารณสถาน แต่กลับเป็นที่รโหฐานตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๒ (๑๓) เจ้าพนักงานตำรวจจะเข้าไปตรวจค้นจับกุมโดยไม่มีหมายจับหมายค้นไม่ได้
ข้อสังเกต
ในกรณีของการตรวจค้นรถยนต์ที่จอดหรือแล่นอยู่บนถนนหรือทางสาธารณะ ไม่ใช่การค้นในที่รโหฐาน จึงไม่จำต้องออกหมายค้น ทำนองเดียวกับการตรวจค้นบุคคลในที่สาธารณสถานตามมาตรา ๙๓ ซึ่งเพียงแต่มีเหตุอันควรสงสัยว่ามีสิ่งของที่จะใช้ในการกระทำความผิด หรือได้มาโดยการกระทำความผิด หรือมีไว้เป็นความผิดอยู่ในรถยนต์ ก็ทำให้พนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจมีอำนาจค้นได้แล้ว (คู่มือตุลาการ)\
ที่มา/อ้างอิง : หลักและคำพิพากษากฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา
