กำหนดระยะเวลายื่นคำให้การ มี ๒ กรณี คือ

        กรณีแรก ระยะเวลาที่กฎหมายกำหนด หมายถึง มีกฎหมายกำหนดระยะเวลาไว้ ตามมาตรา ๑๗๗ วรรคหนึ่ง และมาตรา ๑๗๘ วรรคหนึ่ง คือ จำเลยหรือโจทก์ยื่นคำให้การแก้ฟ้อง หรือฟ้องแย้งภายในกำหนดสิบห้าวันนับแต่วันที่จำเลยได้รับหมายเรียก หรือวันที่โจทก์ได้รับสำเนาคำให้การ และฟ้องแย้ง

         กรณีที่สอง คือ ระยะเวลาที่ศาลกำหนด หมายถึงกรณีที่ศาลอนุญาต ให้ขยายระยะเวลายื่นคำให้การตามที่กฎหมายกำหนดออกไป ตามมาตรา ๒๓ หรือศาลอนุญาตให้ยื่นคำให้การ ตามมาตรา ๑๙๙ วรรคหนึ่ง จำเลยที่ขาดนัดยื่นคำให้การมาศาลในระหว่างการพิจารณา แจ้งต่อศาล ศาลเห็นว่าจำเลยไม่จงใจขาดนัดยื่นคำให้การ หรือมีเหตุสมควรที่ไม่สามารถยื่นคำให้การได้ภายในกำหนด และตามมาตรา ๑๙๙ เบญจ วรรคสาม คือกรณีที่จำเลยที่ขาดนัดยื่นคำให้การถูกศาลพิพากษาให้แพ้คดีโดยขาดนัด ขอพิจารณาคดีใหม่ และศาลอนุญาตให้พิจารณาคดีใหม่ โดยศาลให้จำเลยยื่นคำให้การภายในกำหนดเวลาอันสมควร

อ้างอิง :รวมคำบรรยายเนติฯ เล่มที่ 6 สมัยที่68 วิ.แพ่ง ภาค2 อ.สุวัฒน์ วรรธนะหทัย