การถอนฟ้องคดีอาญา

        การถอนฟ้องคดีอาญาตาม ป.วิ.อ.มาตรา ๓๕, มาตรา ๓๖ อาจแยกหลัก เกณฑ์ออกได้ดังนี้

        (๑) วิธีการถอนฟ้อง ความผิดอาญาแผ่นดิน (มาตรา ๓๕ วรรคหนึ่ง)

        ๑. ให้ทำคำร้องยืนศาลชนต้น ก่อนมีคำพิพากษา

        ๒. ศาลมีอำนาจที่จะมีคำสั่งอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้ถอนก็ได้แล้วแต่ศาลจะเห็นสมควรเป็นดุลพินิจศาล

        ๓. ถ้าคำร้องขอถอนฟ้องยื่นภายหลังเมื่อจำเลยให้การแก้คดีแล้ว ให้ศาลปฏิบัติ ดังนี้

        ๓.๑ ถามจำเลยว่าจะคัดค้านหรือไม่

        ๓.๒ ถ้าจำเลยคัดค้านให้จดคำคัดค้านของจำเลยไว้

        ๓.๓ ถ้าจำเลยคัดค้าน ให้ยกคำร้องขอถอนฟ้อง

        (๒) วิธีการถอนฟ้อง ความผิดต่อส่วนตัว (มาตรา ๓๕ วรรคสอง)

        ๑. ทำคำร้องขอถอนฟ้องหรือยอมความไว้ในเวลาใดก่อนคดีถึงที่สุด

        ๒. ถ้าจำเลยคัดค้านให้ยกคำร้อง

        (๓) ผลของการถอนฟ้องคดีอาญา (มาตรา ๓๖)

        หลัก คือ คดีอาญาซึ่งได้ถอนฟ้องจากศาลแล้ว จะนำมาฟ้องอีกไม่ได้ เว้นแต่

        ข้อยกเว้น คือ (๑) พนักงานอัยการฟ้องคดีอาญาซึ่งไม่ใช่ความผิดต่อส่วนตัวไว้แล้ว ได้ถอนฟ้องคดีนั้นไป ไม่ตัดสิทธิผู้เสียหายที่จะยื่นฟ้องคดีนั้นใหม่

        (๒) พนักงานอัยการถอนคดีความผิดต่อส่วนตัวไป โดยมิได้รับความยินยอมเป็นหนังสือจากผู้เสียหาย การถอนนี้ไม่ตัดสิทธิผู้เสียหายที่จะยื่นฟ้องคดีนั้นใหม่   (๓) ผู้เสียหายฟ้องคดีอาญาไว้แล้ว ถอนฟ้อง การถอนฟ้องไม่ตัดสิทธิพนักงานอัยการที่จะยื่นฟ้องคดีนั้นใหม่ เว้นแต่คดีนั้นเป็นความผิดต่อส่วนตัว

        ตัวอย่าง ในคดีที่มีผู้เสียหายหลายคน การที่ผู้เสียหายคนใดคนหนึ่งถอนฟ้อง ออกไปย่อมไม่ตัดสิทธิผู้เสียหายรายอื่นในการฟ้องคดีต่อจำเลย (คำพิพากษาฎีกาที่ ๕๙๓๔ -๕๙๓๕/๒๕๓๓, คำพิพากษาฎีกาที่ ๗๒๕๔/๒๕๕๑)

อ้างอิง : สัมมนากฏหมายวิธีพิจารณาความอาญา(อ.อรรถพล ใหญ่สว่าง) เล่มที่11 สมัยที่ 68