คำพิพากษาฎีกาที่ 237/2559 ผู้เสียหายเป็นฝ่ายก่อเหตุขึ้นก่อน โดยเข้าไปล๊อคแขนจำเลยแต่จำเลยก็ไม่ได้ทำร้ายผู้เสียหาย จน ส.พูดทำนองห้ามปรามผู้เสียหาย ผู้เสียหายจึงปล่อยจำเลย และพูดทำนองท้าทายจำเลย จำเลยก็ไม่ได้ต่อสู้กับผู้เสียหาย เมื่อผู้เสียหายชกหน้าของจำเลยหนึ่งครั้ง จำเลยไม่ได้ตอบโต้อีกและจูงรถจักรยานยนต์ออกไปหน้าบ้าน ขณะจำเลยกำลังขึ้นคร่อมรถจักรยานยนต์ ผู้เสียหายเดินตามมาแล้วใช้ขวดสุราจะตีที่ศีรษะของจำเลย จำเลยยกแขนขวาขึ้นบังทำให้ขวดหล่นแตก ผู้เสียหายจะชกจำเลย จำเลยหลบจนรถจักรยานยนต์ล้มลงกับพื้น และทับขาของจำเลย ผู้เสียหายพยายามเข้าไปชกจำเลยอีก จำเลยจึงคว้าขวดเบียร์ที่อยู่ในตะกร้าหน้ารถจักรยานยนต์ ตีไปที่ศีรษะด้านหลังของผู้เสียหาย 
      ดังนี้ไม่ใช่เรื่องที่จำเลยสมัครใจวิวาทกับผู้เสียหาย และนับเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึง ที่ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ อีกทั้งจำเลยได้ใช้ความอดทนอดกลั้นอย่างเต็มที่แล้ว ประกอบกับจำเลยใช้ขวดเบียร์ซึ่งหยิบฉวยเอาได้ทันที จากบริเวณตะกร้าหน้ารถจักรยานยนต์ตีที่บริเวณศีรษะด้านหลังของผู้เสียหายเพียงครั้งเดียว โดยไม่ได้ตีซ้ำอีกและไม่ปรากฏว่าผู้เสียหายมีบาดแผลร้ายแรงที่บริเวณดังกล่าว แสดงว่าจำเลยกระทำไปโดยมีเจตนาเพื่อป้องกันตนเองและกระทำพอสมควรแก่เหตุ ทั้งบาดแผลอื่นที่ผู้เสียหายได้รับเชื่อว่าเป็นผลโดยตรงสืบเนื่องจากการกระทำโดยป้องกันของจำเลย การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 68