กฎหมายแพ่งและพาณิชย์ว่าด้วยระยะเวลา

มีบทมาตราเกี่ยวกับระยะเวลาที่จะต้องทำความเข้าใจ ดังนี้

        มาตรา ๑๙๓/๑ “การนับระยะเวลาทั้งปวง ให้บังคับตามบทบัญญัติแห่ง ลักษณะนี้ เว้นแต่จะมีกฎหมาย คำสั่งศาล ระเบียบข้อบังคับ หรือนิติกรรมกำหนด เป็นอย่างอื่น”

         มาตรา ๑๙๓/๒ “การคำนวณระยะเวลา ให้คำนวณเป็นวัน...ฯลฯ...”

        มาตรา ๑๙๓/๓ วรรคสอง “ถ้ากำหนดระยะเวลาเป็นวัน สัปดาห์ เดือนหรือปี มิให้นับวันแรกแห่งระยะเวลาเข้าด้วยกัน เว้นแต่จะเริ่มทำการในวันนั้นเองตั้งแต่เวลาที่ถือได้ว่าเป็นเวลาเริ่มต้นทำการงานกันตามประเพณี”

        บทบัญญัติในมาตรานี้เป็นเรื่องของการเริ่มต้นนับเวลาทำการโดยปกติให้นับวันถัดไป เป็นวันที่ ๑ ของการนับระยะเวลา เว้นแต่โดยประเพณีมีการทำการในวันนั้นก็เริ่มต้นนับ ๑ ในวันนั้น กำหนดเวลาที่สำคัญเกี่ยวกับวิธีพิจารณาก็คือบทบัญญัติ (มาตรา ๑๙๓/๗ และ ๑๙๓/๘)

        มาตรา ๑๙๓/๗ “ถ้ามีการขยายระยะเวลาออกไปโดยมิได้มีการกำหนดวันเริ่มต้น แห่งระยะเวลาที่ขยายออกไป ให้นับวันที่ต่อจากวันสุดท้ายของระยะเวลาเดิมเป็นวันเริ่มต้น”

        มาตรา ๑๙๓/๘ “ถ้าวันสุดท้ายของระยะเวลาเป็นวันหยุดเป็นทำการตาม ประกาศเป็นทางการหรือตามประเพณี ให้นับวันที่เริ่มทำการใหม่ต่อจากวันที่หยุดทำการนั้นเป็นวันสุดท้ายของระยะเวลา”

อ้างอิง วิชา กฏหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ภาค1(อ.อุดม เฟื่องฟุ้ง) เล่มที่13 การบรรยายครั้งที่10 สมัยที่ 69