ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า ส. ลักทรัพย์รถจักรยานยนต์ของบริษัท จ. ซึ่งอยู่ในความครอบครองของผู้เสียหายซึ่งเป็นผู้เช่าซื้อไป ขณะผู้เสียหายจอดรถไว้ ต่อมา ส. ได้ขับรถจักรยานยนต์ไป มีจำเลย อ. และ ท. ขับรถจักรยานยนต์ตามมา แล้วเอารถจักรยานยนต์ไปจาก ส. 

                ความผิดฐานลักทรัพย์ตาม ป.อ. มาตรา 334 และ 335 เป็นคดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา กล่าวคือเป็นความผิดฐานลักทรัพย์ในทางอาญาและละเมิดในทางแพ่ง เมื่อพนักงานอัยการยื่นฟ้องคดีอาญากฎหมายให้เรียกทรัพย์สินหรือราคาคืนแทนผู้เสียหายด้วย หากพนักงานอัยการไม่เรียกให้ ผู้เสียหายก็มีสิทธิที่จะฟ้องทางแพ่งจากผู้ที่ลักทรัพย์ไปได้ ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 43, 44 และ 45 เพื่อให้ผู้ลักทรัพย์คืนทรัพย์สินที่ลักไปพร้อมค่าเสียหาย หากไม่สามารถคืนได้อาจเป็นเพราะทรัพย์สินสูญหายหรือบุบสลายเสียหายไปจนใช้การไม่ได้ ผู้ที่ลักทรัพย์ไปก็ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนคือราคาทรัพย์สินและค่าเสียหาย ดังนั้น ผู้ที่ลักทรัพย์ไปจึงมีสิทธิครอบครองดูแลทรัพย์สินที่ลักไปไว้เพื่อคืนแก่ผู้เสียหายเพราะถ้าทรัพย์สินสูญหายหรือบุบสลายก็ต้องรับผิดต่อผู้เสียหายในทางแพ่งดังกล่าว การที่จำเลยเอารถจักรยานยนต์ไปจาก ส. โดยทุจริต แม้เป็นการเอาไปจากการครอบครองของ ส. ที่ลักทรัพย์มาจากผู้เสียหายอีกต่อหนึ่ง จำเลยจึงมีความผิดฐานลักทรัพย์ของ ส. ที่มีสิทธิครอบครองดูแลไว้เพื่อคืนแก่ผู้เสียหาย

หมายเหตุ เนติบัณฑิตยสภา 

                จำเลยลักเอารถจักรยานยนต์ไปจาก ส. ซึ่งลักมาจากผู้เสียหาย แม้ ส. มิใช่เจ้าของกรรมสิทธิ์ แต่ ส. ก็เป็นผู้ยึดถือไว้โดยเจตนาจะยึดถือเพื่อตน จึงเป็นผู้ครอบครองตาม ป.พ.พ. มาตรา 1367 เพียงแต่ ส. ซึ่งไม่มีสิทธิจะยึดถือไว้อาจถูกผู้เสียหายซึ่งเป็นเจ้าของติดตามเอาคืนได้ ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1336 จำเลยย่อมไม่มีสิทธิดีไปกว่า ส. เมื่อจำเลยลักเอาไปจาก ส. จำเลยจึงมีความผิดฐานลักรถจักรยานยนต์ที่อยู่ในความครอบครองของ ส. เพราะความผิดฐานลักทรัพย์นอกจากกฎหมายคุ้มครองกรรมสิทธิ์แล้วยังคุ้มครองถึงสิทธิครอบครองด้วย