คำพิพากษาศาลฎีกาที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย (มาตรา ๒๔๙ วรรคหนึ่ง) - เนติ 2/69

ตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย (มาตรา ๒๔๙ วรรคหนึ่ง)

        คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๕๘๐/๒๕๓๘ การที่ผู้ร้องสอดฎีกาว่า สัญญาจะซื้อจะขายที่พิพาทระหว่างผู้ร้องสอดกับจำเลยมิได้ทำขึ้นโดยกลฉ้อฉลนั้น เมื่อข้อเท็จจริงที่ว่าสัญญาจะซื้อจะขายระหว่างโจทก์และจำเลยเป็นอันสมบูรณ์ยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น แล้ว ประกอบกับคำขอบังคับของผู้ร้องสอดก็มิได้ขอบังคับให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายหรือ โอนที่ดินให้แก่ผู้ร้องสอด การวินิจฉัยฎีกาของผู้ร้องสอดดังกล่าวย่อมไม่ทำให้ผลแห่งคดีเปลี่ยนแปลงไป ฎีกาของผู้ร้องสอดจึงไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย

        คำพิพากษาฎีกาที่ ๙๖๘๔/๒๕๓๙ คดีมีทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นอุทธรณ์ และชั้นฎีกาไม่เกิน ๕๐,๐๐๐ บาท ต้องห้ามอุทธรณ์และฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง การ วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาชองจำเลยต้องฟังข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ภาค ๒ รับฟังมาตามคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้น ตามมาตรา ๒๓๘ ประกอบมาตรา ๒๔๓ เมื่อศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่าที่ดินพิพาทตามโฉนดที่ดินในคดีนี้เป็นของโจทก์ จำเลยฎีกาว่าการออกโฉนดที่ดินของโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ซึ่งแม้จะวินิจฉัยให้ก็ไม่มีผลเปลี่ยนแปลง จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย

        คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๖๕๖/๒๕๔๕ แม้ภาระการพิสูจน์ของคู่ความต้องเป็นไป ตามบทบัญญัติของกฎหมายและหากชั้นชี้สองสถานศาลกำหนดภาระการพิสูจน์ผิดพลาดไป ศาลย่อมมีอำนาจที่จะพิพากษาคดีไปตามภาระการพิสูจน์ที่ถูกต้องได้ เมื่อศาลล่าง ทั้งสองได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงในประเด็นข้อพิพาทโดยมิได้ยกเอาหน้าที่นำสืบหรือภาระการพิสูจน์มาเป็นเหตุพิพากษาให้จำเลยแพ้คดี และคดีก็ยังต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริง อีกด้วย ดังนั้นแม้ฝ่ายใดจะมีภาระการพิสูจน์ผลแห่งคดีก็จะไม่เปลี่ยนแปลงไป การที่จำเลยฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายดังกล่าวจึงไม'เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย (นอกจากนี้ขอให้ดูคำพิพากษาฎีกาที่ ๘๙๑๗/๒๕๕๐)

อ้างอิง วิชา กฏหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ภาค3(ศอ.อรรถนิติ ดิษฐอำนาจ) เล่มที่16 การบรรยายครั้งที่16 สมัยที่ 69