การแก้ไขข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือข้อผิดหลงเล็กน้อยอื่นๆ ตาม มาตรา ๑๔๓ สามารถกระทำได้แม้คดีจะถึงที่สุดไปแล้ว

        คำพิพากษาฎีกาที่ ๓๑๙๐/๒๕๔๗ ฟ้องโจทก์ระบุเนื้อที่ดินแต่ละแปลงของที่ดินทั้งสิบแปลงของโจทก์ที่ถูกเวนคืนไว้ด้วย รวมแล้วมีเนื้อที่ทั้งหมด ๘ ไร่ ๒ งาน ๘๘ ตารางวา แต่โจทก์ระบุว่า รวมแล้วเป็นเนื้อที่ ๙ ไร่ ๒ งาน ๘๘ ตารางวา ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มโดยคิดจากจำนวนเนื้อที่ที่โจทก์ รวมผิดพลาดดังกล่าวในฟ้อง ต่อมาในชั้นบังคับคดีทั้งโจทก์และจำเลยแถลงข้อเท็จจริง ตรงกันว่าที่ดินของโจทก์มีจำนวนเนื้อที่ที่แท้จริงเพียง ๘ ไร่ ๒ งาน ๘๘ ตารางวา ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มขึ้นโดยคิดจากจำนวนเนื้อที่ ๙ ไร่ ๒ งาน ๗๗ ตารางวา อันเกิดจากการรวมเนื้อที่ดินที่ถูกเวนคืน ผิดพลาดไปนั้น จึงเป็นข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือผิดหลงเล็กน้อยซึ่งไม่ใช่ข้อผิดพลาดในสาระสำคัญ แม้คำพิพากษาของศาลล่างทั้งสองดังกล่าวจะถึงที่สุดไปแล้ว ศาลอุทธรณ์ก็มีอำนาจแก้ไขข้อผิดพลาดหรือผิดหลงนั้นได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๓ วรรคหนึ่ง เพราะการเพิ่มเติมแก้ไขคำพิพากษาในส่วนที่เป็นข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือผิดหลงเล็กน้อยตามบทกฎหมายดังกล่าวจะกระทำเมื่อคดีถึงที่สุดแล้วก็ได้

        หมายเหตุ เรื่องนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นด้น คำพิพากษา ศาลอุทธรณ์จึงมีข้อผิดพลาดด้วย จึงเป็นหน้าที่ของศาลอุทธรณ์ที่จะแก้ไขข้อผิดพลาด หรือข้อผิดหลงดังกล่าว

 อ้างอิง : หนังสือรวมคำบรรยายเนติ 2/70 วิชา กฏหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ภาค1(อ.อำนาจ พวงชมภู)  เล่มที่7 การบรรยายครั้งที่5