ความผิดฐานลักทรัพย์ตาม ป.อ. มาตรา 334 และ 335 เป็นคดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา กล่าวคือ เป็นความผิดฐานลักทรัพย์ในทางอาญาและละเมิดในทางแพ่ง เมื่อพนักงานอัยการยื่นฟ้องคดีอาญา กฎหมายให้เรียกทรัพย์สินหรือราคาคืนแทนผู้เสียหายด้วย หากพนักงานอัยการไม่เรียกให้ ผู้เสียหายก็จะมีสิทธิที่จะฟ้องทางแพ่งจากผู้ที่ลักทรัพย์ไปได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 43, 44 และ 45 เพื่อให้ผู้ลักทรัพย์คืนทรัพย์สินที่ลักไปพร้อมค่าเสียหาย หากไม่สามารถคืนได้อาจเป็นเพราะทรัพย์สินสูญหายหรือบุบสลายไปจนใช้การไม่ได้ ผู้ที่ลักทรัพย์ไปก็ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนคือราคาทรัพย์สินและค่าเสียหาย ดังนั้น ผู้ที่ลักทรัพย์ไปจึงมีสิทธิครอบครองดูแลทรัพย์สินที่ลักไปไว้เพื่อคืนแก่ผู้เสียหาย เพราะถ้าทรัพย์สินสูญหายหรือบุบสลายก็ต้องรับผิดต่อผู้เสียหายในทางแพ่งดังกล่าว การที่จำเลยเอารถจักรยานยนต์ไปจาก ส. โดยทุจริต แม้เป็นการเอาไปจากการครอบครอง ส. ที่ลักทรัพย์มาจากผู้เสียหายอีกทีหนึ่ง ก็ต้องมีความผิดฐานลักทรัพย์

                หมายเหตุ คดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยขอให้ลงโทษฐานรับของโจร ตาม ป.อ. มาตรา 357 ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตาม ป.อ. มาตรา 335 (1) วรรคแรก (กรณีใช้มาตรา 192 และการที่จะลงโทษตามมาตรา 335 (1) ได้แสดงว่า โจทก์ต้องมีการบรรยายฟ้องเกี่ยวกับเวลากลางคืนมาด้วย) จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง (ที่ต้องขออนุญาตให้ฎีกาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 221 เพราะโจทก์ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตาม ป.วิ.อ. มาตรา 218)