ป.วิ.พ. ( มาตรา ๒๑ (๔), ๒๒๔ วรรคสอง, ๒๙๓ )
การอกคำสั่งอนุญาตตามคำขอหรือให้งดการบังคับคดีตาม ป.วิ.พ. มาตรา ๒๙๓ หรือไม่ ไม่มีกฎหมายบัญญัติให้ศาลจะต้องทำการไต่สวนเสียก่อน ฉะนั้นแม้ ป.วิ.พ. มาตรา ๒๑ (๔) จะให้อำนาจศาลทำการไต่สวนตามที่เห็นสมควรก่อนมีคำสั่งใดก็ตาม แต่คดีนี้ปรากฏว่าศาลชั้นต้นได้ทำการไต่สวนโดยให้โอกาสแก่จำเลยและผู้ร้องแสดงพยานหลักฐานสนับสนุนข้ออ้างตามคำร้องขอพอสมควรแล้ว จึงมีคำวินิจฉัยว่าตามคำร้องของจำเลยและผู้ร้องไม่มีเหตุที่ศาลจะมีคำสั่งให้งดการบังคับคดีตาม ป.วิ.พ. มาตรา ๒๙๓ ได้ และสั่งยกคำร้อง จึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ชอบแล้ว
คดีนี้แม้เป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาในชั้นบังคับคดี แต่เป็นคดีฟ้องคับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่ดินของโจทก์อันอาจให้ผู้อื่นเช่าได้ในขณะที่ยื่นคำฟ้องเพียงปีละ ๑๐,๐๐๐ บาท หรือไม่เกินเดือนละ ๔,๐๐๐ บาท จำเลยจึงขาดนัดยื่นคำให้การจึงไม่มีการต่อสู้เรื่องกรรมสิทธิ์ ฎีกาของจำเลยและผู้ร้องดังกล่าวซึ่งเป็นเรื่องที่จำเลยและผู้ร้องอ้างเหตุนั้นมาตั้งแต่ชั้นอุทธรณ์ จึงเป็นการโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลชั้นต้นถึงพฤติการณ์แห่งคดีว่ามีเหตุให้งดการบังคับคดีไว้ได้หรือไม่เพียงใด อันเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตาม ป.วิ.พ. มาตรา ๒๒๔ วรรคสอง
|
