“บุคคลที่ไม่ได้ลงลายมือชื่อในตั๋วเงินไม่ต้องรับผิดในตั๋วเงิน”

            อันนี้  เราแปลความกลับกัน   เวลาเราตอบข้อสอบมักจะเผลอไปเกี่ยวกับบุคคลที่ไม่ได้ลงลายมือชื่อในตั๋วเงิน   

ยกตัวอย่าง     ผู้ที่ไม่ได้ลงลายมือชื่อในตั๋วเงินนั้นมีใครบ้าง  คือ

            1.  ในเรื่องตั๋วเงินแลกเงินในบทบัญญัติมาตรา  908  ตั๋วแลกเงินจะมีคู่สัญญา  3  ฝ่าย  คือ   ผู้สั่งจ่าย    ผู้จ่าย   และผู้รับเงิน

            นาย  ก.  ออกตั๋วแลกเงินสั่ง  นาย  ข.  ให้จ่ายเงินแก่  นาย  ค.  ตั๋วถึงกำหนด  นาย  ค.

ก็เอาตั๋วแลกเงินไปยื่นให้ นาย  ข.  ใช้เงินตามตั๋ว   ปรากฏว่า  นาย  ข.ไม่จ่าย 

ถามว่า   นาย ค.   จะฟ้องใคร  ให้รับผิดใช้เงินตามตั๋วแลกเงินได้บ้าง

ก็ดูว่า    ตั๋วฉบับนี้มีใครลงลายมือชื่อบ้าง  ?

                        มีนาย  ก.  ผู้สั่งจ่ายคนเดียว    เพราะฉะนั้น    ก็จะได้หลักในเบื้องต้นว่า 

“ผู้จ่ายในตั๋วแลกเงินโดยหลักแล้ว ไม่มีความรับผิดตามเนื้อความในตั๋วเงิน”  เพราะผู้จ่ายยังไม่ได้ลงลายมือชื่อเลย   ดังนั้น   ผู้จ่ายเงินตามตั๋วแลกเงิน  เมื่อผู้ทรง

เอาตั๋วแลกเงินไปยื่นต่อผู้จ่าย  ๆ  ปฏิเสธไม่ยอมจ่ายเงิน   ผู้ทรงจะไปฟ้องผู้จ่ายตามตั๋วแลกเงินไม่ได้  เพราะผู้จ่ายยังไม่ได้ลงลายมือชื่อในตั๋วแลกเงิน

            แล้วผู้จ่ายเงินตามตั๋วแลกเงินจะตกเป็นลูกหนี้ตามตั๋วเงินเมื่อใด  ?

            ผู้จ่ายเงินตามตั๋วแลกเงินจะตกเป็นลูกหนี้ในตั๋วเงิน  ก็ต่อเมื่อผู้จ่ายได้ทำการรับรอง

ตั๋วแลกเงินแล้วตามบทบัญญัติในมาตรา  931 

มาตรา  931  บัญญัติว่า    การรับรองนั้นพึงกระทำด้วยเขียนลงไว้ในด้านหน้า

แห่งตั๋วแลกเงินเป็นถ้อยคำ  สำนวนว่า  “รับรองแล้ว”  หรือความอย่างอื่นทำนองเช่นเดียวกันนั้น  และลงลายมือชื่อของผู้จ่าย  อนึ่งแต่เพียงลายมือชื่อของผู้จ่ายลงไว้ในด้านหน้าแห่งตั๋วแลกเงิน  ท่านก็จัดว่าเป็นคำรับรองแล้ว 

และมาตรา  937  บัญญัติว่า    ผู้จ่ายได้ทำการรับรองตั๋วแลกเงินแล้วย่อมต้องผูกพันในอันจะจ่ายเงินจำนวนที่รับรองตามเนื้อความแห่งคำรับรองของตน

            ก็ให้จัดหมวดหมู่ไว้  ถ้าดูมาตรา  931  นั้น  การรับรอง  พึงกระทำด้วยเขียนลงไว้

ในด้านหน้าตั๋วแลกเงิน…และลงลายมือชื่อของผู้จ่าย…  ซึ่งมาตรา  931  ก็จะบัญญัติไว้สอดคล้องกับมาตรา  900  นั้นเอง  ว่าบุคคลที่ตกเป็นลูกหนี้ในตั๋วเงินนั้น  จะเกิดขึ้นต่อเมื่อลงลายมือชื่อ  เพราะฉะนั้น  ผู้จ่ายเงินตามตั๋วแลกเงินจะเป็นลูกหนี้ตามตั๋วเงินต่อเมื่อผู้จ่ายได้ทำการ

รับรองตั๋วด้วยการลงลายมือชื่อของผู้จ่ายในตั๋วตามมาตรา   931  และมาตรา  937   จึงจะเกิดความรับผิดของผู้จ่ายเงินในตั๋วแลกเงินขึ้น

            ผู้จ่ายเงินตามตั๋วแลกเงินเมื่อได้ทำการรับรองตั๋วแล้ว  จะเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น “ผู้รับรอง” 

            เพราะฉะนั้นจำไว้ในเบื้องต้นก่อนว่า  การรับรองตั๋วนั้นมีเฉพาะในตั๋วแลกเงินเท่านั้น !

              สรุป 

“ผู้จ่ายเงินตามตั๋วแลกเงินไม่มีความผิดตามตั๋วเงิน  เว้นแต่  ผู้จ่ายจะได้ทำการ

รับรองตั๋ว  ก็คือ  ลงลายมือชื่อนั่นเอง  จึงจะต้องรับผิดในฐานะผู้รับรอง  ตามมาตรา  931   และมาตรา 937”