กฏหมายล้มละลาย(อ.ชีพ จุลมนต์) รวมคำบรรยายเล่มที่2 สมัยที่ 67

คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๒๒๑๘/๒๕๕๕ คำร้องของผู้ร้องที่ขอให้พิทักษ์ทรัพย์ ของลูกหนี้เด็ดขาดในคดีก่อนและในคดีนี้มีสภาพแห่งข้อหา คำขอบังคับและ ข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นเดียวกันว่า ผู้ร้องได้รับโอนสิทธิเรียกร้องที่มีต่อลูกหนี้ซึ่งเป็นสินทรัพย์ด้อยคุณภาพมาจากผู้อื่น แล้วต่อมาลูกหนี้ไม่ให้ความร่วมมือกับผู้ร้องในการปรับโครงสร้างหนี้ตามที่ผู้ร้องสั่งโดยลูกหนี้อยู่ในฐานะจะดำเนินการได้ ขอให้ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของลูกหนี้เด็ดขาดตามพระราชกำหนดบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย พ.ศ. ๒๕๔๔ มาตรา ๕๘ วรรคสี่ ซึ่งบัญญัติให้ศาลและเจ้าพนักงาน พิทักษ์ทรัพย์ดำเนินการตามกฎหมายว่าด้วยล้มละลายต่อไปโดยเร็ว ศาลจึงต้องพิจารณา ให้ได้ความจริงตามหลักเกณฑ์ในการร้องขอให้ลูกหนี้ล้มละลายตามพระราชกำหนดบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย พ.ศ. ๒๕๔๔ มาตรา ๕๘ วรรคสี่ ประกอบพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ มาตรา ๑๔ คำร้องทั้งสองคดีเป็นกรณีที่ผู้ร้องยื่นคำร้องขอเพื่อให้จัดการทรัพย์สินของลูกหนี้เช่นเดียวกัน แม้มูลหนี้ที่นำมาร้องในคดีก่อนกับคดีนี้เป็นสัญญาคนละฉบับและเจ้าหนี้เดิมต่างกัน สิทธิเรียกร้องในคดีทั้งสองย่อมนำมายื่นคำร้องรวมกันเพื่อขอให้ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของลูกหนี้เด็ดขาดตามพระราชกำหนดบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย พ.ศ. ๒๕๔๔ มาตรา ๕๘ วรรคสี่ เป็นคดีเดียวกันได้ การที่ผู้ร้องยื่นคำร้องเรื่องเดียวกันเป็นคดีนี้ในขณะที่คดีก่อนยังอยู่ระหว่างพิจารณาของศาลล้มละลายกลาง จึงเป็นคำร้องซ้อนต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๗๓ วรรคสอง (๑) ประกอบพระราชบัญญัตจัดตั้งศาลล้มละลาย และวิธีพิจารณาคดีล้มละลาย พ.ศ. ๒๕๔๒ มาตรา ๑๔
ผู้ร้องยื่นคำร้องคดีนี้เป็นการร้องซ้อนกับคดีก่อน อันเป็นการต้องห้ามเสียแล้ว แม้ต่อมาผู้ร้องจะยื่นคำร้องขอถอนคำร้องคดีก่อนและศาลล้มละลายกลางมีคำสั่งอนุญาต ก็ไม่ทำให้คำร้องคดีนี้กลับมาเป็นคำร้องที่ชอบด้วยกฎหมายอีก ศาลล้มละลายกลางชอบที่จะมีคำสั่งยกคำร้องของผู้ร้องคดีนี้เสีย